Op Weg Naar India

vlotjes?

2010-10-13T08:06:00.001-07:00

India, vol verrassingen.

Delhi, Prahar Ganj is ondertussen al veel rustiger geworden en aan het herstellen van de verwoestende geldzucht door de rijke Indiërs die de wereld wouden imponeren met the ‘Common wealth games’.
Je kan op de foto’s zien hoe het de vorige keer was en nu.
De common wealth games zijn een grote grap. Ik weet niet hoe lang ze bezig zijn geweest met dit te organiseren en Delhi hiervoor klaar te maken, maar ze zijn er niet klaar voor. China kan dit, maar India is hier gewoon het land niet voor. India=corruptiehier kom je niet vooruit. Als je niet constant met je zweep op wacht staat zodanig de mensen doen wat je hen wil doen, dan gebeurt het niet. Beetje zoals onze Yoga leraar die zijn auto in de prak had gereden. Tien maanden heeft hij op zijn auto moeten wachten. Na negen maand was er niets gebeur. De tiende maand is hij elke dag gaan staan in de garage om toe te kijken dat ze werkelijk aan zijn auto werkten. Zoiet, maar dan in India.

De miljoenen touristen die ze verwachtte zijn uitgebleven, het was verbazingwekkend rustig zelfs in Delhi. Toen we naar de cinema gingen kreeg ik het gevoel te lopen in de film ‘I am a legend’ met Will Smith.
Die dag was er een marraton of een fiets koers, afhankelijk welke Indiër je het vraagde. 15000 militairen en veiligheidspersoneel ingezet!! De laan van de cinema was helemaal afgezet met van die oude indische militaire bussen. Ik kreeg het gevoel dat er elk moment een tank zou komen doorrijden of Godzilla met tien wielrenners in zijn muil de de straat zou komen lopen.
Arme sportmannen, al dat zweten zonder toeschouwers.
Goed voor ons, veilig tussen alle geweren, zonder duizend arme Indiërs die willen weten wie we zijn en of we een centje in hun buidel willen droppen.

We hebben dan maar voor de film stopte een heel comlpex iets gedaan. Ijscrème gekocht. Eerst tien minuten zitten proeven, dan gezegd dat we elk twee bollen wouden en een cappuccino. Dan moesten we naar de kassa gaan, betalen en terugkomen voor het werkelijk product, wat helemaal niet was wat we wouden. Terug naar de kassa om meer te betalen en terug naar de ijsjesman. Uiteindelijk erin geslaagd om een ijsje met twee bollen te krijgen en een met een bol, zonder cappuccino. Zalig ijs…
De film, ‘the american’ was een aangename film, maar er was iets raar aan. We denken dat de cinemauitbaters stukken hebben uitgeknipt om het korter te maken. Sommige cuts waren heel bizar en sommige dingen waren totaal niet uitgelegd. Welja, misschien in België nog eens.

De volgende dag, de taxi naar de luchthaven genomen, op tijd. Het vliegtuig genomen, op tijd en op tijd aangekomen. Maak dat mee in India. We stonden perplex. Opgehaald van de luchthaven in Kochi(kerela) en naar het ayurvedisch kliniekje gebracht.

Het is niet helemaal wat we verwacht hadden. We hadden het iets properder verwacht en iets professioneler, maar de mensen zijn super vriendelijk en behulpzaam.
Ik heb al twee super stevige vettige volledig naakt en volledige lichaamsmassages gehad. Zalig, pijnlijk, verkwikkend en uitputtend.
De zee, hier een kwartiertje vandaan, is prachtig. Ik zie het al volledig zitten om een paar dagen met de vissers op te trekken, de zee op, de mangrove in. Visjes, inktvis, krabben en wie weet wat allemaal nog meer.

De mensen zijn hier gelijk meer ontspannen dan in het noorden. Ze zijn interessanter. Ik heb al toffe gesprekken gehad. Wat ik niet echt kan zeggen over noord India.
Maar je moet niet de verkeerde indruk krijgen dat ze in India dom zijn. Dat zeg ik niet.
Het zit em in het verschil van logica en levensopvatting. Ik denk dat dat nog een tijdje gaat duren dat ik India ga verstaan.

Voor de rest aan het uitkijken om terug in België te zijn, over Saartje’s buikje te wrijven…

Veel liefs

Foto’s

van Delhi to Kochi

de weg

2010-10-09T09:22:00.000-07:00

Hey hey de zot van India in the air!!!

Weer een stap dichter bij mijn liefste en onze kleine spruit.

India…!!!!
De laatste dagen in Nepal goed ontspannen. Ben me aan het verdiepen in Yoga en pilates.
Ben veel aan het lezen op een traag tempo. Genoten van het mooie uitzicht en de rustige atmosfeer in Narankot. Geslapen in een beschimmelde kamer, in een Japanees hotel, maar met een zalig terras.
We gingen bijna voor elke maaltijd ergens anders eten, in een klein tentje met telkens dezelfde muziekvideo, maar met goed en goedkoop eten.
Elke dag vroeg op voor de zonsopgang, genieten van de dag, en om tien uur in bed.

Dan de bus terug naar Kathmandu. Hobbel de bobbel. Vier vrouwen besloten om zes grote zakken klei -voor hun huizen mee te besmeren- op de bus mee te brengen voor een goed eindje. Probeerde ze een beetje te helpen, maar die zakken waren zeker zestig kilogram of meer. Niet zomaar door ‘sterke’ Simon te verplaatsen. Uiteindelijk moest de zak waar ik aan zat te trekken er nog niet eens af. Heb me maar stil gehouden achteraf.
De weg tussen Baktapur en Kathmandu is er veel op vooruit gegaan. Geen opstopping meegemaakt, maar eens in Kathmandu is het hel.
Die dag nog een zalige koffie gedronken, afscheid genomen van ons lekker eetplaatsje en van Sankar.
Ik heb een mega yoga boek gekocht, ons busticket en dan uitgechilled in te tuin van Yellow GH.
De volgende dag vroeg op 5u45, de taxi naar het busstation, de bus blijkt een half uur later te vertrekken, onze plaatsen blijken achteraan te zijn ipv vooraan of in het midden en de plaatsverdeler een idioot. Het heeft ons een eeuwigheid gekost om uit Kathmandu te geraken en nog veel langer om bij de grens in Sunauli te geraken. Een volle tien uur bus.
Onderweg file gehad omdat er een naakte zot een steen naar een vrachtwagen gooide en iedereen vond het zo fascinerend dat ze allemaal moesten stoppen om te kijken.
Het is nieuwe maan, dus Rada vast. Ik heb ook een dagje geprobeerd. Maar niet eten en alleen limoenwater drinken op zo’n zenuwslopende busdag is niet echt een goed idee. Ik voelde me dan ook echt een vod en ben om acht uur in slaap gevallen in een smerige kamer aan de grens. Ik sta er nog steeds verteld van dat mensen zo’n smerige kamer kunnen verwezenlijken, laat staan durven verhuren. Maar ja, in India en Nepal mag je van niets versteld staan. Btw in Nagarkot was er een super poepsjiek hotel (wel het leek toch zo op het eerste gezicht) en het was uitgebaat enkel door en vooral voor Nepali’s. Maar dat laatste is misschien wel een slecht teken voor de conditie van de slaapkamers.
Wakker geworden deze ochtend, pikke donker, nog een paar keer omgedraaid. Voelde me als een petattenzak met de kracht van een worm. Eindelijk mezelf uit men bed gesleept, aangekondigd aan Rada dat ik moest eten en naar de straat geslenterd. Mezelf in de zon aan de straatkant in een smerig kraam gezet met een lieve Nepalese dikke christelijke mama. Een theetje besteld.
Als de thee er aankwam gevraagd naar eten, maar dan moest de buur komen helpen om te vertalen. Die kreeg het serieus op zijn heupen toen ik vroeg wat bij de andere buren stond te brubbelen en toen ik me probeerde te verduidelijken snauwde hij me af “dat ik hem de les niet moest spellen”. Ik dacht bij mezelf “ gelukkig dat hij gisteren niet de hele dag gevast heeft, anders zou ik mijn neus werkelijk kwijt geweest zijn.” Uiteindelijk een chowmein met ei besteld en rustig opgepeuzeld, met een tweede theetje.
Dan zei madam dat ze een minuutje ging bidden. Geen probleem… Het was alleen twintig minuten later vooraleer ik kon betalen…
De Riksja genomen naar de grensoversteek, goeiendag gezegd aan de grumpige Nepalese paspoortcontroleur, tienduizend vragen van de honderdduizend Indiërs en Nepali’s genegeerd tot aan de Indische paspoortcontroleur, Nepalees geld gewisseld voor een slechte koers, “ke garne” en ons laten leiden door de zalig stoffige en heeeeeeel onwelriekende geur van India.

Op naar de bus, honderd mensen die willen weten waar we naar toe gaan en of we een taxi willen, genegeerd. Eindelijk bij diegenen terechtgekomen die dat voor de bus doen en er een uitgekozen. Zo een met een geschoren kop en zo’n pluimpje op zijn achterhoofd. Waarschijnlijk een zeer heilig iemand. Ofwel was dat de nieuwe steil die de locale kappers hadden geleerd in London en nu uitvoerig uitoefenden. Iedereen bleek zo rond te lopen.
“after ten minutes we leave”, de bus zat nog niet kwart vol, de motor al op volle toeren aan het draaien enkel om de wuziek dvd te laten spelen op vol volume.
Wij keken naar elkaar en dachten “daar gaan we weer, India”
Na tien minuten gevraagd wanneer we vertrekken, “after twenty minutes”. Ikke van mijne tak gemaakt, mijn geld teruggevraagd, zakken gepakt. Ondertussen waren er al twee bussen vertrokken naar Goraktpur… Maar ja, daar stonden we op straat, met ons zakken. Iedereen die ons probeerd te overtuigen om toch die bus te nemen, ‘het is de snelste en de goedkoopste’ en hij vertrekt om 10 uur!! Nog 30 minuten!! Ik vertelde hen dat ze allemaal dikke leugenaars zijn, dat dat mijn probleem is, niet het wachten. Weer op diene bus gekropen en gewacht. De bus beloofde er max 2U3Omin over te doen ipv meer dan drie uur, zoals de andere bussen, maar zoals verwacht hebben we er ook drie uur over gedaan en moesten we nog vijf minuten lopen naar het treinstation.
Onderweg genoten van een PRACHTIGE bollywood film en gelukkig ook van het onophoudelijke verbazingwekkende India.
Naar het treinstation weer honderd mensen genegeerd die ons wouden vervoeren. En eindelijk ons luie gat neergeploft in het smerige station, gelukkig op een relatief proper bankje.
Zoals altijd moeten er dan nieuwsgierige Indiërs hun Engels uitproberen, zeer interessante gesprekken, die altijd erom draaien om me uit te vragen wie Rada is(of vroeger wie jij was)

Mijn yoga boek proberen lezen zonder succes.
Dan uit het station om een massala thee gegaan. Het nam hen meer dan 15 minuten om die thee te maken en in die tijd realiseerde ik me hoe gewoon ik ben geworden aan de smerigheid van India, dat ik in zo’n smerig kot, waar ik aan het wachten was, een thee zou bestellen. Het water kwam uit een handpomp, drie meter van de straat. In de tijd dat ik daar zat, is de afwas daar gebeurd, hebben mensen hun handen en voeten gewassen, zijn er vier koeien gepasseerd( waarvan er een zeek ziek uit zag), twee honden(waarvan een vergezeld van twee pupies die constant aan haar tepels hingen), twee enorme ratten(die er ook niet behoorlijk gezond uitzagen), tienduizend vliegen en honderdduizend mensen!! En DAN kwamen ze me zwarte thee brengen met citroen!!! En blijven beweren dat dat massala thee was. Ben dan gewoon opgestapt. Het was eigenlijk een zalig kwartier geweest, beter dan de thee die ik niet gedronken heb.
Bij het wachten om de straat over te steken, een hooligan koe gezien die alles goed in de mot had. Een groentenkraam dat niet vergezeld was van de verkopen bestorm en haar mond lekker volle teugen gegeven van lekkere tomaten!! Hilarisch.

En de trein was gewoon op tijd!!!!!! Joepie jeeee! Zalig yihaaaa. Nu lekker liggen in 2AC, genoten van de zonsondergang en het platteland van India en een mannelijk geslachtsdeel.
Heb net twee aflevering van een doc over India van de BBC bekeken en ga er nu nog eentje bekijken.
Ondertussen is de “panie bottel” man al twintig keer gepasseerd, de “chips, biscuit” man twaalf keer, de “cold drinks, fruity, mango” man 15 keer en de conducteur gelukkig maar een keer.

Heb ik je al verteld dat er een Nepali die mijn visa voor India wou regelen zei dat er tussen augustus en oktober vier maanden zijn!! Ik dacht “nou, dat is de geschikte man om mijn paspoort an toe te vertrouwen”…..

Laatste dagen Nepal, eerste terug in India

Kathmandu

2010-09-28T10:10:00.001-07:00

Hoi hoi!!

Terug in Kathmandu. Het word al een oude bekende.
Het is hier properder, nu er geen 'ivago' stakingen meer zijn en de stad gelukkige af en toe ont-afvalt wordt.
Maandag ons Indisch visum aangevraagd. Verliep redelijk vlot. Lekker ontbijt genomen in de Indische ambassade. Eigen musli meegebracht, verderop in de straat melkthee in een kom besteld, mee naar binnen gebracht en zalig ontbeten.
Hopelijk verloopt het vrijdag ook zo, wanneer ze werkelijk mijn visum overhandigen.

Ondertussen al veel geshopt. Want ben me aant realiseren dat het daar niet goedkoop is in Gent. Dus kleren aan het kopen voor de komende tien jaar. Ook met het oog op ons klein boontje dat er aan komt.

De cursus yoga in vlot verlopen. Het is te zeggen dat ik er leniger en steviger uitgekomen ben. ik voel me een stuk beter.
het examen is feilloos verlopen en nu ben ik klaar om de yoga markt te veroveren in Gent.

Na der cursus nog een beetje gaan wandelen om te genieten van de prachtige natuur in Pokhara. Eerste dag zeiknat geregend, tot op het bot. Tweede dat verbrand door de zon.
Prachtig uitzicht gehad.
Mooi afscheid van Nepal, al is het een beetje met pijn in het hart dat ik ver van alle trekkings gedaan heb. het is hier adembenemend mooi.

Volgende week naar Indië, naar de zee. Het zal raar doen, de zee. Het is een eeuwigheid geleden dat ik die gezien heb.

Geniet van de foto's

2de keer Panchasee

kruiden

Yogin

2010-09-12T02:23:00.000-07:00

Doing fine in Nepal.
Love the yoga, the trance dance and the singing boll meditation.
Love the storms. It like the mountains are coming down. The most heavy thunders ever!

Yoga Pokhara

yoga

2010-08-20T08:13:00.001-07:00

Yep yoga in Pokhara,

Ondertussen is Saartje terug in het land voor diegene die het nog niet weten.

Ik nog niet.

Ik zit terug in Nepal, Pokhara. Volgens sommigen de mooiste plek op aarde. Misschien wel. Maar is de mooiste plek niet waar je geliefden zijn en waar je gelukkig bent?

Saar had geen zin in twee maanden Yoga, ik wel. Voor de rest zag ze niet echt de Nepaleese en Indiase cultuur meer zitten. Dus vliegtuigje op en thuis in het goeie oude Belgland.

Ik heb ook veel zin om terug te komen. Familie en vrienden te knuffelen en ons Baloetje.

Ja, maar ik ben hier nog niet klaar. En ik zal zowiso nog moeten terugkeren.

Dus nu nog twee maand een yoga teacher opleiding. Tegen het eind ken ik 180 yoga asana’s en kan ik me in elke knoop leggen die je kan bedenken.

Ik zal er niet uitzien als een bodybilder, maar misschien wel als een stevig Auschwitz manneke, dat nog een goeie voorrkaas in zijn achterzak had zitten.

Om zes uur opstaan, tien mintuten de zonnegroet doen, tien asana’s doen en leren, een uur mediteren,mijn neus reinigen met zout water en goed blazen. Dan de rest van mijn lichaam reinigen door verschillende oefeningen toe doen zoals mijn buik op en neer doen gaan en links en recht in circels, in een bundel en zo plat als ik maar kan.

Les voor een uur en dan ontbijt om tien uur.

Relaxen, een stoombadje of modderbad als het echt zonnig is. Wat nu zelden gebeurd in de voormiddag.

Nog een uur yoga oefenen. Om een uur middageten. Rusten en tot drie uur. Nog een uur oefenen. Om vier uur een theetjen waarna ik samen al de asana’s oefen samen met mijn collega yoga teacher in wording, Rada van Zwitserland.

Avond eten om half zeven en dan wat kletsen of lezen, of massage….;)

Voor het slapen gaan nog een uur mediteren en vijf minuten in een kaarsvlam kijken om de ogen te versterken. Slapen…regen, krekels, gekko’s en andere beestjes die trippelen op het dak.

In de namiddag observeer ik een beetje de vogels en de bijen die naast mij wonen in een bijenkorf. Elke dag moet denk ik een beetje ruimte gemaakt worden voor de koningin zodanig ze haar kan wassen en een nieuw kleed kan aandoen of misschien wordt het daar telkens net iets te heet, maar elke dag is er een moment dat al de bijen uitvliegen voor tien minuten, zoem zoem in het rond en dan weer binnen. Zeer gezellig als je daar naast zit te lezen. Ik ben nog maar een keer geztoken, dus dat valt mee. Aggressieve buren zijn het niet. Gelukkig dat er niet evenveel wespen zijn als bijen. Want die wespen hier zien er anders wel killers uit Fel geel met zwarte strepen, op zen minst drie keer zo groot als de onze of doker rood en nog groter.

Ben enkel maar aangevallen geweest door een enorme kever. Ik hem weer op zijn poten helpen, maar zijn poten bleken heel goede weerhaken te hebben. Daardoor kon ik hem niet van mij krijgen. Dat beest voelde zich bedreigd en probeerde mij te verscheuren mij te verscheuren met zijn slagtanden, maar gelukkig, want ik was er niet gerust in, waren zijn kaken niet sterk genoeg om mijn olifantenvel te versnipperen. Ik ben er gelukkig maar met enkele schrammen vanaf gekomen. Ja, zelfs bloed, door die venijnige poten !

Welja tot zover mijn stoere verhalen.

Nog drie dagen vooraleer ik een rustdag heb.

Vele groetjes

Liefs

Simon

terug in Nepal

2010-08-07T03:06:00.000-07:00

Hoi iedereen!
Ik schrijf je als een spastje en niet langer in naam van twee.
Denk maar niets verkeerd. Alles is dik in orde met de spastjes. De liefde is groot.
De liefde voor India iets minder.

Na drie weken rondtouren in India hadden we er wel genoeg van. De mensen laten je her gewoon niet met gerust. Niet zo fijn.
Ik had het in mijn hoofd gekregen dat ik yoga wou doen in Nepal. We hadden enkel nog een maand visa over en ik wou iets van meerdere maanden doen.
Dus ja, Nepal Pokhara. Hier zit ik dan in dit prachtige oord. Prachtig meer, mooie heuvels en zalig uitzicht over de Himalaya. Ik doe hier een twee maanden opleiding in de yoga in Sadhana yoga centre. Het zijn hier heel lieve mensen, lekker eten en goede yoga met een vol dagprogramma.
Saartje dacht eerst mee te komen maar heeft zich bedacht. Yoga is niet echt haar ding en ze wou me mijn ding laten doen. Ik ben haar daarvoor zo dankbaar. Ik mis haar.

Onze reis met Saartjes ouders, broer en schoonzus was leuk, maar vermoeiend.
Het was tof om met hen te reizen en ons te kunnen verwonderen over de pracht en zotheid van India. Tegelijkertijd hebben we ons lekker kunnen frustreren over de gewiekste Indiërs die ons altijd het leven moeilijk willen maken. Liegen, misverstanden, verkopen, dit dat dit dat , hey brother, hey sir, hey sister, hey uncle, hey my friend….bla bla bla doe you wanne see my shop, do you want a guide, you want this, that…..NO ;)

Wel ja, ze kunnen maar proberen om wat geld in hun zak te krijgen.

Dus nu de rust voor mij.

Ik hoop hier mijn conditie wat op te krikken.

Anna doe dat goed….Bram gij ook….;)
Gelukkige verjaardag Lyssa mijn allerliefste zus waar ik zo blij voor ben…
Gelukkige verjaardag Manu

Dikke kussen

Simon

http://www.sadhana-asanga-yoga.com/
E-mail : yogiasanga@fewanet.com.np
yogiasanga@gmail.com

OR CALL US : +977-061-694041
061-464601

Mobile: +9846078117 and
+9846078118
Je kan me tot de 20 ste nog op dat Belgisch nr bellen.
Maa bel na zeven uur! Betekend voor jullie na 15u15.

Cheers

rondreis india

2010-08-03T01:05:00.000-07:00

Lieve vrienden en familie,

de rondreis met de familie is achter de rug. Veel te snel verlopen naar ons goesting, maar ik denk dat we allemaal genoten hebben van de uitzichten, de cultuur en elkaar. (en ook het toilet voor sommigen :)

ik hoop dat de foto's een beetje een idee geven want ik (Saar) heb niet veel zin om te typen op onze laatste dag India.

groetjes en zoen,

Saar en simon

rondreis India

op naar Delhi

2010-07-04T05:56:00.000-07:00

Dag allen,

wij zijn ondertussen terug in Darjeeling. Eergisteren afscheid genomen van de familie, de kindjes, Halley en gans het dorp.

De laatste maanden zijn nog wel wat drukker geweest. Simon heeft jullie waarschijnlijk al verteld over de 2 bevallingen en dan hadden we nog enkele antenatale consultaties. 1 Dag is er een superlief koppel gekomen die wilden weten of ze zwanger waren. Hup, test gedaan en inderdaad twas prijs, maar aan hun reactie te zien was dat niet het gewenste resultaat. "Of we geen abortusmiddel hadden"? Mijn reactie toen ze binnenkwamen met een baby van 11 maanden op hun arm "mmm, das wel beetje vroeg" zeker voor hier. Ze vertelden me dat ze zeker 5 jaar wilden wachten voor het volgende spruitje. " Wat doen jullie voor anticonceptie dan?" Ze haalden hun schouders op. Geen anticonceptie dus, ja maar zo werkt da niet he mannen ;) Uiteindelijk vroegen ze of ze geen medicatie in de stad konden kopen bij den apotheker. Na veel bevraag en gedoe wisten we wel dat ze er alletwee achterstonden, dit ging geen gewenst kindje zijn. Ik was bang dat ze junglemedicijnen gingen gebruiken of naar de stad gingen lopen voor medicijnen want hier zijn de apothekers gewoon verkopers zonder medische achtergrond, zonder te weten welke medicatie en in welke dosis. Ik had al van Amanda gehoord dat veel vrouwen hier een ferme bloeding doen omdat ze de traditionele medicijnen gebruiken of de verkeerde dosis nemen. Na wat opzoeking de juiste dosis gevonden en hen uitgelegd dat ze die twee medicijnen moesten kopen en dan terug komen om hun nog eens duidelijk te maken hoe ze in te nemen en wat de complicaties konden zijn. Uiteindelijk is alles goed verlopen.. oef...

Simon heeft ook zijn werk gehad met de tandartsenpraktijk. Er zijn wat kindjes met extra tandjes of tandjes totaal op de verkeerde plek. Zo is er een jongen van 14 jaar met 'vampierentanden' iedereen noemt hem de vampier omdat zijn hoektanden helemaal vanboven stonden en als hij zijn mond dicht doet een vampierenmond heeft. Ahja, hij zat er mee verveeld en Simon heeft ze getrokken. Supersnel en zonder pijn en de jongen was supercontent. Nadien kwamen er nog enkele kindjes met hetzelfde probleem, maar die veel te jong waren. Voor de rest veeeeeeeeel mensen met rotte tanden ( vooral kindjes, miljaar nog nooit zo kraters gezien) en veel abcessen. Simon geniet er duidelijk van en tis een plezier om hem bezig te zien, hoe moeilijk dat het vaak ook is om die rotte stukken er nog uit te trekken.

Merci aan iedereen die ons op onze verjaardag heeft gebeld ( of proberen bellen heeft). Ik had die dag een beetje stress om de cake te bakken zonder eieren en zonder oven :) . Dan maar inventief geweest met stenen en dubbele potten en kmoet zeggen dat het resultaat er nog wel mocht zijn. Twas die dag aan het gieten gieten gieten met bakken uit de lucht maar we hebben het gezellig gehad in ons huisje met de cake, koffie en thee en de paar mensen die we hadden uitgenodigd.

Het kleine schattige huisje waar Simon al eens over verteld heeft, was wel gezellig en ik vond het zeer fijn om ons eigen plekje te hebben na 10 maanden reizen. De laatste dagen heeft Simon een val bedacht om de ratten, die 's nachts me vaak uit mijn slaap hielden, te vangen. Er was al eens eentje gelukt, maar de rest van de bende leek wel nog een ander paar mouwen en veel slimmer. Dus Simon heeft zitten vloeken maar uiteindelijk op 1 nacht 3 van die beesten kunnen vangen. De volgende dag wilden we ze paars kleuren met gentiaan violet maar de kleinste van de hoop zag dat niet echt zitten en is er vandoor gecrossed. De anderen zijn dus paars en Ian zal het wel weten als ze de weg terug naar het huisje hebben gevonden.

Voor de rest hebben we volop genoten van de natuur en vooral Simon van de vele insecten die hier krioelen. Jullie zullen het wel zien aan de foto's.

We verlieten het dorpje met een beetje spijt in het hart maar het was ook wel genoeg geweest. Zo kan het niet verder en we gaan nog eens een goe klapke met Ryan en de rest proberen doen in de hoop dat er iets veranderd en het uiteindelijk toch nog goekomt.

Wij reizen nu dus af naar Delhi om mijn ouders te ontmoeten en het echte India te gaan opsnuiven. Geladen met 3 grote zakken en veeeeeeel te veeeel grief ( jaja, we sleuren ook nog eens 10 kg tandartsengrief mee, waar Saar al serieus haar zegje over gezegd heeft), zullen woensdag hopelijk de trein naar de hoofdstad nemen en nog enkele dagen couchsurfen alvorens veel te veel geld te betalen voor een deftig hotel en eindelijk mijn ouders nog eens in ons armen te kunnen sluiten.

Tot het volgende avontuur.
Dikke zoenen

Saar

foto's

2010-07-03T23:49:00.000-07:00

north-india

101_FUJI

Jul2_2010

Motten

2010-06-15T02:59:00.001-07:00

Jaaa ik weet het, het is te lang geleden dat ik iets geschreven heb op onze blog.
beter genieten van het leven dan je leven op je blog schrijven en niet te leven: ' ik zit voor de pc punt' juij! maar aan de andere kant is het ook wel leuk om mijn hart eens te luchten en ons avonturen te delen met zij die ik liefheb.

Het verhaal.
Wel, in maart aangekomen in India van Nepal, rechtstreeks naar Darjeeling getrokken, of liever gezegd naar de wolken.
Met ons hoofd in de wolken Ryan ontmoet die hier een klein Ngo tje heeft samen met zijn vrouw Amanda. Samen vrienden werven ze geld in de VS. Zij wonen hier al 8 jaar en hebben hier ondertussen al twee kleine pagatters. Eigenlijk drie, maar het eerste heeft hun na 14 weken verlaten. Dit droevige evenement heeft hun veel dichter bij elkaar gebracht en ook bij de lokale mensen. Zij hebben hun hart hier verloren en geven alles wat ze kunnen om de mensen op vooral medisch vlak te helpen. Eerst hebben ze ongeveer zes jaar denk ik in Daragaun gewoond waar ze een school hebben helpen opbouwen en een gezondheidscentrum. Ze hebben drie gezondheidswerkers opgeleid en vele mensen geholpen met hun verpleegkundige en vroedkundige skils.

Spijtig genoeg als je goede dingen wil doen maak je ook veel vijanden. In die mate dat ze voor hun veiligheid en vooral de veiligheid van de families waar ze met samen werkte het dorp waar ze altijd wouden blijven wonen, moesten verlaten.

Nu wonen ze misschien 100 km verder. Nu leiden ze nieuwe gezondheidswerkers op en zetten ze daar een mobiele kliniek op.

Wij aangekomen in Darjeeling werden gevraagd om hun plaats in Daragaun in te nemen. Eigenlijk doen de plaatselijke gezondheidswerkers het niet goed en moeten wij een beetje de ruimte opvullen tussen nu en hopelijk de nieuw getrainde gezondheidswerkers. Spijtig genoeg hebben ze nog geen nieuwe kandidaten gevonden.

We werden in het dorp heel gastvrij ontvangen bij een familie. Een mooie kamer, lekker eten...zalig.
We helpen in het gezondheidscentrum, maar er komen maar heel weinig mensen. desondanks leren we heel veel over diagnosticeren, over hun cultuur en hun taal.
Om de tijd op te vullen geven we ook les in het kleine schooltje. Wat fantastisch is. Engels, wiskunde, wetenschap,... maar lesgeven aan die kleine sloebers is niet gemakkelijk. Wij spreken hun taal niet, en zij de onze nog minder, maar de taal van de lessen is in Engels, wat ze bijna niet verstaan. Saartje heeft haar al helemaal ontplooit in een goed leerkracht die zelf leerlingen die ver achter zijn privé lesgeeft.Desondanks dat ze in het begin lesgeven maar niets vond. Een heeft ze goed kunnen helpen, een ander is hopeloos. Ik die het lesgeven fantastisch vond, ben nu al heel wat afgezwakt en focus me meer op het medische.

De natuur is hier prachtig. De eerste week heb ik een mooie ontmoeting gehad met vliegende eekhoorns in het mistige bos. Een magisch moment.
Iedereen kookt hier op houd, dus hout kappen is hier een dagelijkse bezigheid waar ik graag mee held. Een beetje beweging doet me goed. Maar houd kappen is verdomd afbeulend voor mij. Wat die gasten hier in een half uur kappen doe ik op drie uur. en wat zij in een keer over de glibberige padjes naar beneden brengen doe ik op zen minst in twee keer. Als ik wandel met hun hout op mijn rug, dan val ik om de vijf stappen. Sinds de regen valt ontplooit de natuur zich hier in een razend tempo. De erwten en de aardappelen zijn al geoogst. De mais en de zwarte cardamom moet nog komen. De kleuren van de bloemen zijn hier ongehoord fel, en de geuren onmogelijk zoet. Een soort bloemen rook als de synthetische geur van banaan.
Alle soorten grote spinnen, super giftige duizendpoten, miljoenpoten, vlinders, motten, sprinkhanen,....verwonderen mij elke dag.

Maar al snel begonnen we ons te frustreren.
De gezondheidswerkers toonden totaal geen interesse om iets te leren terwijl ze antibiotica als snoepen uitdelen, geen stok bijhouden en zo massa's geld in de vuilbak gooien.
De leerkrachten komen de helft van de tijd niet naar school en geven zeer ongestructureerd les. Ze slaan de kindjes voor twee keer niets met hun 'candy' , stok met andere woorden. De Amerikaan, Ian, die daar ook leeft en enkel lesgeeft, blijft ons zeggen dat het veel beter is dan andere scholen. maar wij vinden het maar niets. Met kleine veranderingen zouden ze veeeeeeeeel beter kunnen zijn.

Om mij wat af te leiden heb ik mezelf opgezadeld met het installeren van een watersysteem in de school zodanig dat alle kindjes gemakkelijk hun handen kunnen wassen en misschien, als we nog een veilig filtersysteem vinden, ook veilig kunnen drinken. Daarnaast heb ik wat gezondheidsposters getekend samen met een jongen van het dorp, de bio-hazzard tank hersteld en het watersysteem van het kliniekje hersteld.
Bij de familie thuis heb ik de waterplaats aangenamer gemaakt zodanig dat ze niet in de modder de potten moeten wassen en heb ik zuiverder water naar de keuken gebracht zodanig dat ze niet de hele tijd over en weer moeten lopen met kruikjes om dat water naar de keuken te brengen.

Samen met Saartje en Sam en Amy, die ons enkele weken geleden hebben bezocht, hebben we een medische check-up gedaan van alle kindjes in de school. De meeste kindjes hun mond ziet er meer uit als een kerkhof, zoals Bert het mooi omschreef.
Ze hebben me ook fantastisch geholpen met het is installeren van het watersysteem.

Ondertussen in Ian, de Amerikaan, terug naar Amerika, waardoor we nu in zijn klein blauw hiusje wonen. Lekker gezellig, maar een stuk onpraktischer en onaangenamer. Elke nacht ratten in ons kamer en overal insecten. het is alsof je buiten slaapt, maar gelukkig hebben we een klamboe.

Meer en meer vraag kwam om een tandarts naar het dorp te brengen. Veel mensen hebben abcessen en rotte tanden. Eerst even gezocht, maar zonder veel succes. Ondertussen had ik wel een heel toffe Duitse tandartse leren kennen die hier in Darjeeling sinds twee jaar werkt. Ik had dan het idee om iemand te zoeken in het dorp die kon worden opgeleid als tandarts door haar. Maar dat is ook niet evident. Dus na wat gepeins heb ik mezelf geschoold met behulp van 'where there is no dentist' en twee weken praktijk bij haar. Na die twee weken heb ik me de tools gekocht en ben ik aan de slag in het dorp. Hard werk zo tanden trekken, maar het lukt. En natuurlijk geef ik verdoving, ik ben geen beul. Dus nu trek ik tanden voor een dollar voor wie het kan betalen(anders gratis) en vul ik gaatjes en maak ik tanden proper door de plaque(tattar) te verwijderen. Hierdoor heb ik wel veel meer werk in het gezondheidscentertje.

Terwijl ik in Darjeeling voor tandarts aan het leren was heeft Saartje nog een zware dag gehad met een meisje dat zware epileptische aanvallen kreeg. Samen met vele sterke mannen hebben ze haar naar de weg gedragen voor vier uur(normaal een uur wandelen). Elk uur kreeg ze er een. Ze reageerde nog nauwelijks en gaf elke keer over. Ze hebben haar naar Bidjanbari kliniek(3uur rijden) gebracht, maar we hebben niets meer van haar gehoord. Hopelijk is alles goed.

Deze week ons eerste bevalling gehad. We hadden niet verwacht dat het kindje nu al ging komen, maar op minder dan drie uur was alles achter de rug. Een gezond en schattig baby'tje van 2,6 kg en 46 cm. De mama wel moeten naaien.

Maar drie dagen later kwamen ze ons halen voor de volgende, diegene die we hadden verwacht. Nu zondag was dat. Om tien uur brak haar water en begonnen de weeën. Meisje van 19 jaar was maar een heel kleintje en haar buikje was er een om U tegen te zeggen. Het babytje lag scheef en waarschijnlijk in posterior(sterrekijker). Nog gewacht tot vijf uur, maar er kwam geen vooruitgang. De brancard gaan halen en samen met behulp van vele mannen haar een uur naar beneden gezeuld over de slipperige paadjes en in de regen. Dan kwam er iemand ons halen met een kleun busje. Wij samen met het meisje, twee zussen en de man op weg. Eerst wou de chauffeur nog een hapje eten, dan viel hij stil en dan geraakte hij nog vast met zijn busje in een elektriciteitsdraad die gewoon over de weg lag.
Eerst reden we naar het dichtstbijzijnde kliniekje. Drie uur later, om tien uur kwamen we daar aan. Het zag er verschrikkelijk uit. De kliniek was meer een super interessante insecten zoo dan iets anders. Wel misschien de kliniek der debielen. De zuster kwam ons vertellen dat het niet haar datum was, omdat ze niet perfect wist wanneer ze haar laatste bloeding had gehad. Na wat gereken zei ze dat het enkel voor de twintigste juni was en dat het vandaag de dertiende was. Dus, dit was een valse bevalling. !!!!@@@****+-*-* Wel ja...De slaperige jonge Dr. kwam dan interessant doen en vond ons blijkbaar veel interessanter dan het arme meisje. Uiteindelijk hem ervan kunnen overtuigen dat ze een keizersnede nodig heeft. Maar daar was geen keizersnede mogelijk, dus een half uur verspild. Toch nog een doorverwijzingsbrief gekregen en hup weer op weg. De chauffeur vond roken en muziek blijkbaar interessanter dan iemand verlossen van pijn en stopte dan af en toe om te roken.
Uiteindelijk in Darjeeling aangekomen. allemaal uitgeput en het meisje in veel pijn. De mensen en de dokter in de receptie namen haar gewoon mee vertelden ons om op te hoepelen zonder enige vragen te stellen en zonder enige uitleg. Ik dacht dat ik een moord ging plegen. Maar daar ben ik te mieterig voor.
uiteindelijk heeft ze een bed gekregen en moest ze wachten. 'De Dr. zou komen.'
We konden niets meer doen. Dan maar in de regen naar een hotel gelopen en met veel kwaadheid in slaap gevallen.
De volgende ochtend om elf uur terug gegaan en blijkbaar had ze net de dokter gezien voor het eerst. Ik dacht dat ik nog wat 'fuck-me-nurses' de kop in ging slaan. Mijn tenen groter dan ooit en Saartje trapte er natuurlijk op. Ik kwaad de kliniek uit om wat af te koelen.
Ondertussen bleef Saartje bij het meisje en de zussen. Het meisje kreeg een katheter ingestoken. Dan kwamen ze bloed trekken voor HIV test, maar niet langs de katheter, weer rechtstreeks in de ader. Dan gaven we haar een injectie recht in de ader, niet in de katheter(gat nr 3), zonder enige uitleg wat het was en voor wat het was. Zelfs toen Saartje het vroeg waarvoor het was wouden ze het niet zeggen. Geen dr. die kwam kijken, geen keizersnede, geen geruststellende woorden, geen info, geen hulp....
We ontmoette elkaar weer in ons hotel waar we even instortte.

Wij naar een privé hospitaal om te vragen hoeveel het zou zijn voor een keizersnede en of ze die vandaag konden doen. 500 euro tov bijna niets in het publieke 'slachthuis'. Terug naar het meisje, de "behandelende" dokter gebeld en eindelijk een paar woorden kunnen wisselen. Ze was ondertussen dertig uur in arbeid zonder enige vooruitgang, met waarschijnlijk een te klein bekken en een grote baby die verkeerd lag. De Dokter zei dat hij wat baarmoederhals ontsluitende crème ingebracht had en wou wachten tot de volgende ochtend voor de eventuele vooruitgang. Als er geen vooruitgang was zou hij haar opereren. Wij super verwonderd dat hij haar 48 uur zou laten afzien zonder reden. We eisten dan dat ze op zen minst een infuus moest krijgen om haar vloeistof te onderhouden en met antibiotica. Ze had sinds 30 uur niet meer gegeten, massas overgeven en had om de vijf minuten weeën.
Plotseling veranderde hij zijn gedacht en zei die avond haar te opereren. Wij opgelucht.
Lange uren gewacht, maar de keizersnede is goed verlopen, het is een gezond jongetje geworden en het meisje leeft nog. Ze moet nu nog een week in het slachthuis blijven, maar hier kan je niet anders dan vertrouwen hebben in ....weet ik veel wat.

Morgen gaan we terug naar het dorp. Veel mensen zijn op mij aan het wachten om hun tanden te trekken. En de kindjes missen Saartje.
We voelen ons desondanks de vele frustraties wel meer en meer thuis. We komen goed overeen met onze oudere zusters van de familie. De taal blijft wel moeilijk.

Zo tot zover ons avonturen.

We blijven hier tot begin juli en nemen de trein naar Delhi op 6 juli om op twaalf juli Saartjes ouders en haar broer Jeroen en Sim te onthalen. Dan reizen we nog wat rond in India.

Foto's:

Daragoan

Pics Daragaun, West Bengals, India, nieuwe

2010-03-27T06:38:00.000-07:00

Daragaun, West Bengals, India

Daragoan

2010-03-27T02:46:00.001-07:00

haidiehoi!

here some news from us. The last 2 weeks we lived in Daragoan, a little village in the nort-east of India. It's a beautiful place between Nepal, Sikkim and West-Bengal.
We met Ryan, one of the founders of the project, in Darjeeling and we immediately liked him : driven, enthusiastic and with a knowledge of about everything you have to know when you're living here :) He gave us a little bit more information about the place where we were heading, gave us directions and there we went.

We stay in a very cosy house where the family gave us a seperate room with even a living room! Bright, big and with a stunning view over the valley. We fell with our butt in the butter, like we say in Flemish :)

The frist day Ian came to Rimbik, the last stop for the jeeps and a 2,5h walk from the village, to pick us up. Ian, an American, lives here already 5 years and is a teacher in the little school. The family we stay with is really nice, currently 3 sisters and 1 brother is living there with their parents. And they make so good food!!!! We really feel welcome.

What do we do in a day? We get up at about 6 o'clock ( it sounds early but it's just a lifestyle :)) we do some housework (wash clothes, clean the room, study some Nepali,...). At 9 o'clock we eat and go to school to give some lessons to the children. The little school has 70 kids, 7 classes and only 4 teachers. I never ever thought I would be patient enough to teach but I like it and on saterday, when there is no school, I mis them already.
So at 12 we have a break and drink tea ( they are really addicted here) and then we do some consultations and if there is still time we teach some more untill 3 o'clock. Then we have a little snack, clean the health post and go home. We do some personal stuff ( reading, resting, studying,....) untill 7 o' clock when it's dinner. Chat a little bit and then go to sleep at about nine o'clock. Time flies by if you're busy!

Now we are back in Darjeeling for a couple of days to buy some medicins and collect some school books. Today we were going to fix our "Permit" for Sikkim. We live just at the border with another state, Sikkim, where tourist have to have a permit, it doesn't cost anything and it's only for 15 days. Now we come first to Darjeeling and then to Silliguri ( where we buy medicin) and it takes us minimum 8 long hours. If we go through Sikkim then it only takes 4 hours. But because we need a permit, and you only get it in the city, we can't take the short way. So we put our nicest face on and asked for a 4 month permit. pfff, was that a mistake! A guy from the office shouted that we can't work on a touristvisa and schould use it to be a tourist and that volunteeringwork is not allowed in the borderarea! and blablablabla... When Simon asked him why that was, he answered that that question was not allowed. TSSSssssss, I saw Simon boiling inside but he stayed so polite. I wanted to shout but we were so scared he would cancel our visa, that we shut our mouth and tried to get a visum for 15 days to get this first back of medicins over the stateborder. This is India with all their rules and no-one knows why, always a suprise here!

sjoef, I'm tired, this is for now folks.

Bigg kiss from the both of us

2010-03-11T01:14:00.000-08:00

Haidie,

let me first explain some things in Dutch so I can clear a bit my head. Englishreading people should skip this part and go to the next section :)

okido, dus efkes voor de verduidelijking: we zijn 16 dagen gaan trekken in het Noorden van Nepal. Ons eerste plan was de Langtangtrek: 3 dagen op en 3 dagen naar beneden. Dus de bus op naar Syabrubesi. Dat was ons nogal een belevenis. In het midden van de weg stopt de bus want er ligt een kleine pick-up in het midden van de baan. Wij niet goed wetend wat er gebeurd ons bagage gepakt en beginnen stappen naar de andere kant van het 'accident'. 10talle mensen en een zwerm politie stonden op het voertuig te kijken als ezels op nen kluit. Na wat kleine pogingen van enkelingen om het ding te kantelen, was er vooral veel discussie en de melding dat we maar moesten overstappen op een andere bus die ons ging verder brengen maar waar we weer voor zouden moeten betalen. Terug een hele discussie en 1,5u later vertrekt de bus dan toch met vele mensen in de bus, supergrote zakken vol groenten, bagage, nepalezen en 2 belgen op het dak. Wat was er gebeurd? Een familie had stenen gaan halen voor hun huis te bouwen. De stenen vanachter in de pick-up en de moeder en het kindje zaten er bovenop. Door een verkeerde beweging ofzo is de wagen gekanteld en is het kindje verpletterd door de vallende stenen. Nu, de vader, en bestuurder, wou dat de verzekering alles terugbetaalde van wat hij aan schade had geleden en de wagen mocht niet verplaatst worden tot wanneer dat in orde kwam. Toen wij er voorbij kwamen lag de auto er al 2 dagen en het zag er niet naar uit alsof hij snel verplaatst ging worden. Tis een tragisch feit, maar om alle andere mensen met problemen op te zadelen door hetgene wat er gebeurd is, is een beetje bizar en absoluut onmogelijk in het Westen.

De Langtang was zwaar: steil naar boven, terug naar beneden, sneeuw, glad, warm en vooral overbeladen met een grote trekrugzak op onze ruggen. Iemand uit Kathmandu had ons gezegd dat het enrom duur ging zijn om te slapen en te eten onderweg ( er staan lodges echt om de 5km) dus hadden we besloten om onze tent en kookspullen mee te sleuren, maar das geen lachertje als je een berg van 3800m gaat beklimmen ;). Soit, uiteindelijk was het beetje overbodig gebleken, tis duur trekken hier maar niet zo duur als ze ons gezegd hadden. Soit, uiteindelijk zijn we wel fier om te kunnen zeggen dat we onafhankelijk konden trekken en we geen gids of drager hadden.

Zoals eerder vermeld: ge moet geen doetje zijn om dees te doen. De start was al niet zo fantastisch: tsnot zat al in mijn hoofd. Saar met snottersnietersnater naar boven wat haar beetje trager maakt om naar boven te puffen. Uiteindelijk dat overwonnen maar als we just over de Gosainkundpass waren diarree gekregen en geveld door hoge koorts. Dus dan maar 1,5 dag rust ingelast. Simon had toen een oude trekkerminded Amerikaan tegengekomen die zei dat ik dom ben om geen antibiotica te nemen als je ziek bent op een hoogte van 3700m met geen reddingsmiddelen om naar beneden te gaan. Hij zei : " je kan niet ziek worden op zo'n grote hoogte, je gaat zwak worden en dat kan je niet toelaten want je moet nog superveel verder lopen. Dus zelfs 3 dagen diarree gaan je uitputten en je te neig verzwakken om nog degelijk naar beneden te lopen". Dus hup, voor de 2de keer op 2 maanden tijd AB slikken. Maar twas wel een wondermiddeltje, de ochtend erna voelde ik me fit genoeg om de rugzak te nemen en terug te stappen. We wilden daar ook weg want de avond ervoor was er een groep van 20 fransen toegekomen met nog eens zoveel sherpa's in een mini-hotelletje waar je alles supergoed hoort en waar er maar 1 toilet is = niet grappig als je ziek bent.

Op zo'n trek leer je elkaar ook goed kennen. Ik wandel trager, hij vlugger, ik wil stoppen, hij niet,... ettelijke discussies gehad en nu mogen we wel zeggen dat zo'n trek wel een goeie test is en hoe geduldig je wel bent.

Dus uiteindelijk is ons eerste plan een beetje uitgelopen en hebben we verschillende leuke trekkers ontmoet die ons aanmoedigden om ook de Gosainkund te doen en naar Kathmandu te lopen. Vooral Robin and Lukas, een koppel uit Canada, waren geweldig. Supertijd met ze gehad.

Terug in Kathmandu eerst lekker gaan eten in ons klein lokaal tentje, maar ozo lekker eten. Vonden het zeer spannend om naar de Indische ambassade te gaan voor onze visas want daar hebben we a enkele teleurstellende verhalen over gehoord. Het zit dus zo dat je de eerste keer dat je naar India gaat normaal 6 maanden krijgt, dan moet je het lad uit voor 2 maanden en als je da terugkomt krijg je enkel 3 maanden meer. Voor een studentevisa en werkvisa moet je terug naar je land van herkomst wat in ons geval dikke zever zou zijn als we helemaal overland naar hier zijn gekomen. Soit, wij dus alles mooi ingevuld en afgegeven aan de man achter het raampje. Wij dus 6 maanden aanvragen. Zegt hij doodleuk :" ik geef jullie enkel 3 maanden", wij er alletwee direct opgevlogen "sir, sir, we really need 6 months because our parents come in July !" supersmeken voor iets dat je normaal gezien direct krijgt, tssss... kdenk dat hij zijn machtspositie eens wou laten zien. De dag erna met Indisch visa op zak, terug de bus op naar Bhaktapur, een oude stad net buiten het centrum van Kathmandu. Super mooie huizen, maar in ermbarmelijke staat, allemaal krotten eerste klas. Moest de staat geld vinden om het terug te restaureren, dan zou dit een tweede Venetie kunnen worden!

Na 2 dagen terug naar Kathmandu, waar we onze tickets regelden om naar India te gaan. Die busrit, miljaar... we wilden het in 2 dagen doen want het busverkeer is hier zo'n boeltje en duurt eeuwen om ergens te geraken en is nogal redelijk vermoeiend. Maar onze vriend de ticketverkoper heeft ons toch overtuigd om het op 1 dag te doen. Hij zei: " als alles vlot verloopt dan ben je er op 12 uur", in de Lonely Planet staat 17uur dus ik hield mijn hart vast. Zeker omdat 'vlot verkeer' in Nepal niet echt bestaat. Soit, we zijn uiteindelijk vertrokken om 5u 's morgens en toegekomen aan de grens om 21u. Moesten de maoisten (de communistische partij) niet altijd staken dan hadden we geen 1,5u stilgestaan onderweg en moest de politie niet zo stom zijn ( sorry,maar tis zo) dan hadden we er nog een 1,5u vroeger geweest. De politie stopte onze bus omdat er blijkbaar ergens iemand van de bus was gevallen :/ ik heb geen flauw idee wat dat betekende ( er zat ook niemand op het dak) maar na 1,5 discussie en veel over en weer gebel mocht iedereen terug vertrekken. Nepal, het blijft ons verbazen.

Soit, de volgende dag dus in India terecht gekomen, Darjeeling, en direct ondervonden dat India duurder is dan Nepal. Wonder boven wonder. En heel toevallig een mailtje gekregen van Ryan, van de organisatie waar we gaan werken, dat hij hier ook een paar dagen vertoefd. Dus vandaag hem ontmoet en meer uitleg gekregen over het reilen en zeilen. Hij is bezig met een project op te starten in Kaffer, maar ondervindt nu een beetje problemen met alle regeltjes hier in India, en heeft ons nodig in zijn vorig project in Dargaon waar 2 van de 3 village health workers zouden willen stoppen en hij dus vervanging zoekt. Tot wanneer hij 2 mensen terug heeft kunnen bijscholen zijn wij de vervanging. Tis hyperklein en superbasis maar tzal ons keer goe doen denk ik, terug naar de basis. Als alles goed gaat vertrekken we overmorgen: 5uur met de jeep en dan nog 2,5u wandelen. Het is echt in de middle of nowhere dus de volgende maanden zal er niet veel communicatie zijn. Hoop dat het is wat we zoeken.

oke, I will write a little bit again in English.

For people who don't understand the previous posts, we went trekking in Nepal for 16days. We did the Langtangtrek, went up to Taatopani and crossed the Gosainkund to go to Helambu where we could descent to Kathmandu. For the people who ever did a big trek like this I don't have to tell you that it's hard, painfull and exhausting. We had a lot of discussings between the two of us: he is walking faster, I'm too slow, he doesn't want to take a break, I want to, I want to stay here, he wants to look further,.... you get to know eachother pretty good after a trekking like this ;) My start wasn't really so good: a started walking up with a cold and it's not so pleasant when you go up to 3800m. When we passed the Gosainkund I even had diarree and fever and we had to stop for 1,5 days. Simon met an older American who said I'm stupid if I don't take AB's. So he gave me some and the next morning I felt better and we descented. But this trip was so amazing, there are no words to discribe the beauty of what we saw. And we met great people like Robin and Lukas, living in Canada. Had some fantastic time with them!

After our trek we visited Bhaktapur, old and so beautifull. We think, with some restorations, that it can be the next Venice!
So after some relaxing days we traveled by bus to the border of India: 16 hours on a bus with some delays because of the maoists and because the police thought someone fell from the bus :\ But we survived and arrived 2 days ago in Darjeeling. We met here Ryan from Ecta international, a medical NGO . Tomorrow we leave the city for a very remote place and we gona see if there is work for us. Hope we find what we are looking for.

That's for now, big mail...
wish you all the best and you'll hear from us in some time :)

big kiss,

Saar & Simon

Goodbye Nepal!

2010-03-08T03:52:00.000-08:00

Lieve mensjes,

onze tijd in Nepal zit erop, we vertrekken naar India ! spannend!!!! :)

We vertrekken morgenvroeg met de bus naar het grensstadje in het oosten van Nepal en steken hopelijk de 10de de grens over naar het grote India.
Meer info als we uiteindelijk zijn toegekomen.

Nu nog effe belgische frietjes gaan eten met onze Canadese vrienden Robin and Lukas.

dikke warme groetjes,

Saar

bhaktapur

Langtang

2010-03-04T17:07:00.001-08:00

Langtang
D1 12u bus! (Truck accident)
to Siabru Beysi (1460)
D2 4u walk to bamboo lodge (1970)
(3h to tatto pani) lunch
3u walk to Rimche (2455) (3 nice
Antwerp girls)
Camping with very nice vieuw
D3 3h to Ghoratabela(2992) (around
many good campingplaces) lunch
3.25h to gompa(3330)
D4 3,30h to Kyanjin gompa(3730)
In Langtan Tibetan mariage and.
met Tom with his Polish girlfriend.
Kyanjin Gompa to top for sunset
(+650m) and back 1,5h
D5 3h up and back tovieuwpoint
gletcier. Bf. 1,5h to Langtang.
Lunch 2,15h to ghoratabela.
Met a nice Frenchemen Cederic.
D6 2,5h Ghoratabela to Rimche (lunch)
1,15 to Sherpaghaau
2,5h to Khamgjim(2235)
D7 1,5h to Shiabru
2h to Goljung(1946) Met a very
kind woman who we have to send
pics (Adres: Maile Gale/Goljung
Gabisa/ward number 7/Paanja
Gode)
D8 3,5hr up to Tatopani
(warme baden)
D9 4,5hr down to Siabru Beysi(1633)
D10 2,5hr up to Siabru Thulo(221)
1,15hr up to Dursagang(2720)
1,45hr up to Danda (3210)
D11 3 hr to chulepathi > lunch
( 3584m)
40 min to Laurebina ( 3900m)
2,15hr to Gosainkund ( 4310m)
D12 1,5hr to vieuwpiont
Cross Laurabiniyak pass(4610 m)
4,5hr to Phedi(3700m)
Very tuff day, Saartje is sick
5min down from Phedi is a good
camping place.
Met the very inspiring American.
D13 Saartje is very ill. We stay in
Phedi.
D14 saartje is better
3 hr to Ghobte (3460m)
Very icy and snowy paths
30 min to Karka > lunch
1,45 hr to Terapati > tea
1,25 hr to Magengoth with
spooky forests and thunder with
hail
D15 2,5 to kerumblabla (noodlelunch)
Goan familietheetje + veel te duur
mes gekocht
4,5 hr to

Sent from my iPod

alweer foto's !

2010-03-03T06:11:00.000-08:00

trekking

shops Kathmandu

Pics of Nepal

2010-02-11T04:40:00.001-08:00

Nepal, 3 weeks Katmandu

Friendship clininc - Megauli - Chitwan

Chitwan jungle tour

Pokhara

ons klein rondreisje door Nepal

2010-02-04T20:45:00.000-08:00

lieve vriendjes en vriendinnetjes , en familie natuurlijk!

sjoef, effe in het nederlands me proberen duidelijk te maken want van dat Engels daar wordt je zo moe van.... :)

Waar te beginnen? Wel we zijn dus ongeveer 3 weken weg uit het lawaaierige Kathmandu. Hup de bus op om eindelijk eens wat echte nepalese cultuur op te snuiven en wat schoons te bewonderen. Dus de toeriestenbus genomen vanaf Kathmandu naar Narangarad en daar proberen de correcte bus te vinden tussen een massa mensen die je dingen willen verkopen, staan te gapen of gewoon interesant willen komen doen. Door onze Nepalese 'basis' taal boven te halen trekken we de aandacht en worden we op de juiste bus gezet tot er een klein ventje wat woorden komt schreeuwen en alle mensen plots naar een andere bus verhuizen. Wat 2 verwonderde Belgen achterlaat. Uiteindelijk bagage terug van het dak en op een andere bus om dan na 20 minuutjes te vertrekken naar onze bestemming, Meghauli. De bussen worden hier letterlijk volgepropt met bagage en mensen ( gelukkig nog geen geiten op mijnen schoot gehad want die worden op het dak gezwierd). Maar van deze momenten genoten om beetje sympathie te wekken door onze nieuw aangeleerde taal te 'spreken'.
We rijden door supermooie kleine dorpjes en staan oog in oog met het echte leven van Nepal. Kleine lemen huisje, vele kleine winkeltjes, bananebomen, akkerlandjes, rijstvelden, vogels a volonte en vele geinteresseerde gezichtjes die ons bruine haren en ozo witte velletje bewonderen. Goed ontvangen in het kleine ziekenhuisje waar we 1 maand zouden vrijwilligen. De omgeving is wondermooi: een jungle in onze achtertuin en de eerste avond waren de nepalese mannen super opgewonden en riepen ons omdat er een neushoorn in onze tuin stond! Allen superverbaasd over de echte natuur dat hier nog gaande is.
Maar al snel bleek dat dit kleine organisatietje geen vrijwilligersprogramma had en we ons heel snel nutteloos voelden omdat er maar 2 uur per dag een super arrogante dokter kwam die de patienten als nummerkes gebruikt en het lijkt alsof hij maar 2 medicijnen kent: antibiotica en een antidepressiemiddel. Khad de kriebels om te werken maar die verdwenen snel als ik zag hoe het daar aan toe ging, mij nog nooit zo nutteloos gevoeld. Op die 10 dagen dat we er uiteindelijk zijn gebleven wel wat interessante dingen gezien : een supergrote wonde in een hand, een borstabces, een bevalling ( ge zou hier voor minder thuis bevallen, zo gruwelijk: naaien zonder verdoven, knippen zonder verdoving, roepen a volonte), vele wratten, tandtrekkingen,... maar we voelden ons letterlijk 2 medische toeriesten en das nu net nie waarvoor ik helemaal de andere kant van de aardbol zit. Dus hebben we daar ons schup afgekuist en hebben we op hun aanraden een ganse dag op de bus gezeten om naar een ander kliniekje te gaan die 60.000 personen zou ondersteunen. " Heel veel werk en bevallingen" hadden ze ons gezegd. Mijn verbazing was dan ook groot toen we hoorden dat de 'kliniek' opengaat om 11u en sluit om 14u! we hebben daar een paar uur gezeten en geen patienten gezien, enkel een TBstaal die de laborant samen met al zijn vrienden aan het onderzoeken was... Twas hier dus nog erger dan het vorige. Nepal heeft een chaotische gezondheidszorgstructuur, en dat is niet het enige... Gisteren hebben we nog enkele westerlingen ontmoet die hier vrijwilligerswerk hadden gedaan en super gedemotiveerd waren. Tis erg om te zeggen maar ik ben blij dat we niet de enige zijn die daar zwaar teleurgesteld over zijn.
Soit, voor de rest was onze ontmoeting met het zuiden van Nepal een supertoffe ervaring. Ashram, de huisvriend van het eerste kliniekje, heeft ons alle mooie plekjes van de omgeving laten zien en alle achtergrondinformatie verteld waar simon zo verzot op is: welke volgels dat hier vliegen, welke bloemekes er nu in dat veldje zo goed geuren, hoe de mensen hier met hun armoede omgaan, wat er allemaal leeft in de jungle,... Samen met hem neushoorns gespot, vogels en een krokodil! En met onze lokale vriend Teko samen op het dak van de bus naar het andere eind van de jungle gereden. Zalig zo de haren in de wind, de zon op onze smoelekes en de mooie velden en kleine dorpjes die langs ons passeerden. Twas niet zo fijn voor de buschaufeur toen een kieken besliste om de wielen eens van naderbij te bekijken. Zo goed als plat kwam het er vanonder tot grote ergernis van de kippenbazin. Na 10 min onderhandelen en wat vieze gezichten en wat afbieden heeft de chauffeur het onderspit moeten delven en 500 roepies moeten afgeven, een superduur kieken voor nepalese normen. Trouwens als je hier een mens vermoord krijg je 10 jaar cel en als je per ongeluk een koe doodt, dan mag je nog enkele jaren meer boeten.
Op onze weg naar het zuidelijk punt een brug te voet moeten oversteken en tot onze grote verbazing een grote krokodil van dichtbij kunnen zien en wat verderop een heuse python! Welcome to the jungle!

ohja, in Mari verbleven we bij een lieve familie die ons echt een week wilden houden. We hebben uiteindelijk nog een dagje langer dan verwacht verbleven omdat het de verjaardag van de zoon was en een traditioneel feestje zagen we wel zitten. Die avond hebben ze me zover gekregen om me in een sari (het traditionele kleed) te hullen en zelfs lipstick op te doen! Toen ze begonnen te zeggen dat ze ons die avond wilden trouwen vond ik het wel welletjes, om simons voetwater te drinken (traditie) had ik nu niet bepaald veel zin... trouwen zullen we mss wel in Belgie doen, op onze manier.

Na onze avonturen bij de kliniekjes toch de beslissing gemaakt om terug een beetje te reizen door dit landje. Onze eerste stop: Sauraha, de toeriestische trekpleister voor jungleliefhebbers. De volgende dag direct vertrokken om een 2daagse jungletocht te doen. Eerst 2 uur een kanotochtje waar 's morgensvroeg alle leven wakker werd. 100den vogels, wondermooi, bambihertjes en krokodillen. Naar mijn goesting soms iets te dicht bij ons bootje maar de gidsen en simon bleven rustig dus ik hiel mijn gilletjes maar binnensmonds. Op onze trektocht door de jungle heel veel afdrukken en stoelgang gevonden van luipaarden, neushoorns, slot beren en zelfs de bengaalse tijger! Echt fijne wandeling door een ongerept stuk natuur en vele vogels, apen, herten enzo gespot maar geen neushoorns van dichtbij. Minder fijn was dat een rode mier het verse vlees van mijn poep wel zag zitten en maar liefst 29 beten zette op 10 minuten tijd. Jeuken mensen, nie normaal! Dus : steek altijd iets onder uw gat als ge in de jungle efkes op uw gemak wilt zitten :)
de tweede dag een megagrote toer gedaan waar we vele Pumba's tegenkwamen ( de wilde wrattezwijnen) en uiteindelijk, op het einde van de dag, de neushoorns. Een moeder en haar 4 jaar oude baby waren net op wandel door het hoge olifantengras, niet echt de veiligste plek om deze dinosaurussen tegen te komen. Mijn en simons benen waren al helemaal wabblie ,zeker toen de baby onrustig begon te rennen naar mammielief. Kdenk dat ik een tijger toch liever van grote hoge veilige afstand zie.

Van de jungle naar Lumbini, de geboorteplaats van Buddha. Simon had grote verwachtingen, maar bij nader inzien was het meer een religieus disneyland dan een spirituele plaats. Elk land wil de grootse tempel neerpoten op een heilige plek, en dat strookt nu net nie met al hetgene wat buddha verkondigde...
Na 2 daagjes hup de ozorammelige bus op naar Pokhara. Lekker rustig plekje gevonden en de volgende daagjes genoten van de rust, lekker eten en elkaar (want soms kan je effe naast elkaar lopen). Nu net terug van een stevige mooie wandeling van 3 dagen en morgen terug de bus op naar Kathmandu om na, hopelijk, 2dagen aan de Langtangtrek te beginnen.
Vanaf maart zitten we waarschijnlijk in India. We hebben een klein organisatietje gevonden dat village health workers wil opleiden om basis gezondheidszorg te kunnen verlenen en daarvoor hebben ze medische vrijwilligers nodig. We zouden hun dus lessen kunnen geven en ik zou ook kunnen assisteren bij thuisbevallingen, alles waar ik van droom. Veel belovend dus, maar ik hou mijn hart vast na de avonturen hier in Nepal. Moest dit niet lukken gaat simon een opleiding ayurveda studeren en ik, tja, verder zoeken naar organisaties en genieten van wat India te bieden heeft.

pfff, mijn vingers zijn al stijf, ik zeg jullie vaarwel voor nu en kzal beetje warmte van Nepal opsturen om ons belgenlandje doen ontdooien.
En ohja, moest er iemand zin hebben om witloof op te sturen, we zitten in onze witlooffase van dingen die we missen van thuis ;)

zoenen,

Saar

Finally we leave Katmandu! + Pics

2010-01-09T07:04:00.000-08:00

So, still in Kathmandu. One more week! Take the whole week language lessons and Saturday we leave for Chituwan, probably.
Probably we will volunteer for one month in the 'friendship clinic' over there. But if we get a better offer for working about pregnancy and neonatal care we will take that.

So the story of the shoemaker continues:
So the when he let my shoes shine he told me about his uncle who was beaten during a strike day and after which people stole his shoe box. He told me how importand it was to have one. Now the only had bags whit little material. People an't see they are shoefixers and when they ask the don't look professional. I experienced this together with him. He asked a tourist with really worn off shoes to fix them, he said 'no'. The guy walked further and meets an other shoemaker with a shoefixingbox and he said 'yes'!
I accompanied him to his home. He appeared to me to be a honest boy, not very clever, which is normal there he only enjoyed 6 months of education. So after meeting his parents I gave them 60 euros in rupees. They where of course very glad, made me food and thee to thank me. He showed me his slum and the budha stoepa which is near his home.
He said he would buy the box that afternoon and that he would come the next morning with his shoebox. But he didn't!
He said the shoebox seller asked now 80 euro! They are not even new. The nephew of the shoefixing-box-seller tried to persuade me to buy his box.I said I didn't want to insult him but there was no hair on my head that thought to give so much money for such a crappy box!
So I said Mousafi (traveler in Hindi - he was born in the train) that I would find him one in Kathmandu. So I went out, a bit frustrated. I wondered in the streets where to go. I asked around, I asked shoemakers and then there was a guy comming with the tippical Nepalese introduction: " hi or namaste, where are you from? o, Belgam?" " No Belgium" " Oyae, Belgium" "yes" I said a bit irritated. " what are you doing?" Well I want to buy a shoefixing box." So he joined me on my search.
An other guy joined us. We went on asking, going to small shops, taking the micro bus to other parts of Kathmandu. I was a bit surprised that two guys helped me on a sunday. They said they went to sachool, so I thought they where a bit bored and enjoyed helping a stranger.
Finlay we ended with the same shoebox-seller where Mousafi would buy his box from!
He asked 8500 rupees (85 euro). The guys where convincing this was the best price and the only seller in Kathmandu. (So if you want to make good money, start a shoe-fixing-box-shop in Katnmadnu - off course bad for the other shoemakers)
He showed me wath was included, indeed a lot and the essentials to be a shoemaker. I don't want to do half work so I asked him to come to the family of Mousafi. Togeteher with the boys and the father of Mousafi I bought the box. Apparently the father had borrowed already 2000 rupees to anothes family to buy medicine! i said him to get the money immediately back otherwise I wouldn't buy the box. The guys helped me a great deal in translating. What convinced me also to buy the full box, was that with this box he could get a permission to work as a shoemaker. Apparently without this license they have to be careful for the police and bad people who just can take there stuff. So I supported them also in buying the license. The license would take max one month.
100 euro, a lot of money to give to a stranger, but hopefully it will bring much more to the family.

After this I went back with the 2 guys. When we are about to separate, they ask me to buy food for there family! I was astonished, disappointed and getting very angry.
They said it was the most normal thing of the world, "every western person would do that after the help they had given!" WTF*#%@)***^^^!!! They asked me to pay 12 euro for oil and rice. They looked not very poor, but even this was not important. I told them if they wanted my money, they just had to say it in the beginning, " don't give service without asking and come afterward with the bill" Now they blamed me to call them 'the bad guys'.....i just walked away..."they shouted that I disappointed them deeply" .....Man I was mad! I burned all day, poor and silly me.

Well the day after Mousafi came with his box, glad and thankful. But since then he came every morning to our room! Little annoying. One day he came with us to Patan and the monkey temple. He kept on giving hints about how poor he is, that he has no TV nor radio and apparently he had to be at home around four while we only arrived around six. He kept on saying he would be beaten by his parents, like it was our fault. So next morning we left him outside the restaurant when he came waving at the door. Saarje felt ill that day so we decided not to go to his family as we had promised. But when we explained he didn't get it and was to self occupied.

So now I don't really now what is going on in his head, but he is starting to get on my nerves, although I still think he is not being stupid on purpose.

...

So few days later now, we are friends again. Yesterday I visited his family, ate with them and helped his sister to relieve her fever.

Last sunday we went walking in the Kings forest park in the north of Kathmandu.
A very steep 2 houre walk to have an astonishing vieuw of the Katmandu valley with its smog, but also in the distance we could see the mounainrages from the Anapurna until the Mount Everest!
When walking back down we where talking a one time standing a bid still, when we suddenly heard a sound about five meters from us like 'wrrrraaaaaa wrchaaaa'!!! The image of a tiger flashed instantaneously in my head. Saartje had the same with a wild boar. We looked at each other and without looking back we ran as fast as possible down the hill. We where terrified. Silly, but tru. I was trembling and couldn't go to far as my legs felt gummy. ;) I am a real hero!
Saartje found herself a stick full of thorns.

Van Nepal, 3 weeks Katmandu

Finally down we asked the park guards what it could be. They said it was probably a tiger. We said he was fooling us, but he kept being very seriously. He said that is why people can't walk alone and are not aloud inside the park after four. We still don't really believe it, maybe it was rather a panther, but still. We find it very annoying we didn't see it, but what would have happened then?

Finally we found a project to work in for one month. We will be working in Chitwan, Meghauli, in the jungle. Its a British founded ngo. They have a little clinic, some healthposts, a watersanitation program, an ambulance and a little education project. http://www.clinic-nepal.org.uk/
We are very curious what it will be like. Hopefully we can use our skills to help them a little, although we can't do much in one month.

Pics

Nepal, 3 weeks Katmandu

Nepal, Kathmandu

2010-01-02T07:29:00.000-08:00

Finally arrived on the Indian subcontinent. Glad we have passed Tibet safely and not to expensively. The weather was great in Tibet, no snowstorm which could make our way trough very difficult. Actually, the road is very comfortable. This is a plus point for China, their roads are fantastic. I actually had expected something like Mongolia, but we passed it very smoothly with a Fort Sprinter, or something like that.

Now we are already in Kathmandu since 22 December, celebrated Christmas and New year's eve. Christmas was bit of a dumper because I was already hit by a stomach bug. After 14 years I had to vomit finally. Horrible, but once it was out, I felt much better. Although I was exhausted and three hours later we had to get up for a four ours drive to a river for two days rafting. Great fun, very cold, I felt very good in the boat, but once the adrenaline subsided I felt nauseous again. We had a very cosy evening around the campfire on the riverside. Our guide was a great guy, and together with his pupils we had fun. They sung beautiful Nepalese songs and Anette and Gerald sung funny Dutch songs. Belgium was very poor represented.

The second day rafting was also great, but once we arrived in Kathmandu a new or the old but better developed belly bug hit me. It struck me really hard. So severe cramps, I didn't know where to go. Saartje was already looking for the nearest and best hospital, but luckily I calmed down after 90 minutes, thanx to Saartje, who convinced me to take a pain killer. Farts came from both sides out off me. it was horrible. Saartje erased this evening out of her memory, because it was grose.

New years evening was great fun. We had great food and and danced on a roof top together with the Dutch couple and a English couple. Of course we were surrounded by crazy Nepali dancing boys. As they are not allowed to dance with Nepali girls, they dance together, pretty gaylike, but very funny. Or they bother 'western' girls, not so funny.

So now we have been searching for a proper organization for which we can volunteer. It was bit of a deception. Its just a huge mess in this country. There seems not to be a constructive an cooperative ngo community. Everyone does his own thing. Just like the whole country does. Corruption is everywhere and the puss is the never ending trash on the streets, in the nature and in the holy cows there stomach. The rest gets inhalated by the people who burn the trash.

The plan was to stay here for about seven months, from which six months volunteering. But our search for a cool project is a bit of a disappointment.
So for now we learn first three weeks Nepali language in Kathmandu after which we volunteer for one month in a school and little health post, we hope. There we travel a bit around in Nepal direction North of India.

In India I'll start 15 march with a 3 month course of Ayurveda in Bagsunag village.

Saartje has now a belly bug (vliegentschijt)but apart from diarrhea she feels ok.

Today I joined a Indian refugy from Rajastan to his home. He is a shoemaker, without a shoefixing box. He was being silly already five days. Finally I got my shoes polished by him, after which I felt very sorry for him. So I joined him today to his slum. He lives in a tent, constructed from bamboo and plastic bashes. He lives in a slum of about 800 Indian refugees. 'there is no water in Rajastan'. Finally I gave him the money to buy him a shoebox with all the tools so he looks professional, and not just a boy of 17 with a schoolbag. Now, he says, it will be easier to make money.
Probably silly of me, but what the hack, for me it is so easy. I can't help everyone, but this family will have some more food, including vegetables from now on, I hope.

So everyone, I wish you the very best for 2010, good luck, good health, great fun, much love and tranquility.

cheers

Tibet

2009-12-23T20:21:00.000-08:00

train to Lhasa

Tibet, the top of the world

overige foto's china

2009-12-23T03:32:00.000-08:00

Guilin and Yangshuo

Chengdu

panda resort near Chengdu

nationaal park sichuan

Welcome to Nepal, goodbye beautiful Tibet

2009-12-22T08:20:00.000-08:00

Hidiho,

Finally in Nepal. But already stuck in the border town, because of a strike which paralyzes the whole country. No one can use any transport. If they do, their vehicle gets wrecked. So no one wants to bring us to Kathmandu. But its oke. Its relaxing here in the beautiful valley of the Himalayas from which one side is Chinese, and the other is Nepalese.

So only the day after tomorrow we can leave. Tomorrow we'll visit a hot spring, the only thing to see here besides the dirty streets and the dirty hillsides littered with all the rubbish the people can't use.

But before we arrived here, we crossed Tibet, a really magical country. We were so lucky with the weather, which was blue blue and sunny. It was awesome. The people in Tibet are totally different from the Chinese. They laugh much more, are very friendly and are very spiritual. It's like there life is all about there believe, Buddhism.
They are really beautiful, but also very dirty. In the way they seem not to wash them very often. The children are often really black of the dirt. But on the same moment shining from the inside.

It is the kind of people which I had expected to find in Mongolia. But probably communism has killed all this people, or certainly, this kind of spirits.

Also the countryside is very similar to Mongolia. Huge place , few people an enormous beautiful.

Together with the Dutch couple, Gerald and Anette, we had a great time. We had little problems with altitude sickness, but it is really not something to underestimate. Without the medication, we would have had problems. Around the mount Everest we walked for 8 km, but it felt like 20. The icy wind blowing in our face all the time, luckily still sunny, but on the end, Gerald and I where exhausted, with a huge headache. But the woman were oke. So they could take care for us. In the night all the bottles of water were frozen, inside our sleeping room!! Luckily we could use all the blankets we could find.

Also the monasteries are tho most beautiful and authentic I have ever seen. But,....

The Chinese really control everything. There are everywhere spy's disguised as tourists, or monks, or whatever. Our Tibetan guides where really scared to talk in public about there thoughts about politics. All the pictures of the living Dalai Lama are illegal and also the Tibetan flag.
There 'peaceful liberation' is really a cultural genocide. The Tibetans have less rights as Chinese. If they are very kind and sheepish and very rich they can get a passport to leave the country, but it costs a full year wage!! Our guides husband was imprisoned one year for entering the country illegal after going to Nepal, he was only 25 now.
They have a hard time.

On the other hand, our driver and guide weren't the nicest guide and driver we could have. Really not motivated in the contrary with the guides husband who guided us for one day. He was really relaxing, motivated, nice and helpful. It's a pity, but besides that, we had a great time. you'll see on the pics, its unbelievable.

greets,

Simon and Saar

pics: first impression Tibet

2009-12-15T16:52:00.000-08:00

Its great over here!!!!

First impressions of Tibet ( Lhasa and Ghanden Monastery)

To Lhasa!!!

2009-12-10T03:57:00.000-08:00

So, finally we write from Chengdu, one hour before leaving for Lhasa!!

As we said, Yangzhuo was really a nice time. Riding on our rented tandem (duo bike) between the sugerbread-shaped hills and along the beautiful Li river.
Finally after a lot of snow we could relax in this nice and warm surrounding. Well I slept for two days to get rid of my fever. But after four days I was back the old one, except my lips were still full of herpes vesicles.

One day we visited the local market. Saartje left after entering five meter when she saw a truncated fish head stil moving vividly.
I went on but came out really shocked. We heard the people there sell skinned dogs, so I was curious, but it was much worse then I had expected. The dogs where just treated like actually all animals are treated. They were stacked with so many in such a small cage, but much worse, there fellows got slaughtered just in front of there nose, just like 10 cm!! The prepared ones where hanging on hooks in the front. Just like rabbits, but it felt so much worse. ...

So after This beautiful place we left back to Guilin where we visited some more little beautiful villages after which we took the train for 25 hours direction Chengdu.

Here, in this big and vivid city with 4,4 million people we really slowed down. We were little sick of sight seeing. So in two weeks we only visited the panda 'zoo', the main square, the peoples park, some hours further, the biggest Buddha of the world and many hours further(12) the most beautiful natural reserve we saw up till now.The panda's where so cute, but stil bears and dangerous!
The Buddha was an 'o waw' experience, after we went back. We didn't really visit it, we just took the pont to an island opposite of the Buddha, from which we had a very good view. We saved 9 euro's each!

The natural reserve was just so beautiful, it was a pity we couldn't walk on the walking pads because of fire danger.
Just admire it on there site: www.jiuzhai.com
The way to there was very interesting to see how the earthquake of 2008 did so much damage. It must have been horrifying to have been in that valley. Half mountains just came down! Damaged houses, collapsed bridges, broken roads,...crazy

Normally our plan was to take the bus from the park to another city where we could take the train to Xinnig, but there was no bus going anymore. So we had to go back to Chengdu.

Apparently a good plan of God, because the day after we arrived, we got mail from a Dutch couple who wanted join us!!! www.geraldanette.reismee.nl
Which they do!!!

So tonight we leave with the train to Lhasa for 48 hours.

This is our Itinerary for Tibet:

Day 01 : Arrival in Lhasa by train, will be received and transfer to hotel in Lhasa,
Day 02 : Day in Lhasa / optional visits in Lhasa
Day 03 : Day in Lhasa / optional visits in Lhasa

======================================

Day 04 : Day trip option 01

Drive Lhasa to Ganden monastery, touring the monastery, option to do a 3 to 4 hrs trek crossing Ganden ridge to Trup Shi village where we can visit a local Tibetan family for some local drinks and snacks, then meet our driver and drive back to Lhasa, over night stay in Lhasa

=============================================

Day 05 : Lhasa - Yamdrok lake - Gyangtse 260kms / 7hrs

Leaving Lhasa and the Kyi Chu valley towards the Khampa la pass ( 4730metres ), at the pass we have a short break for stunning views of some major white peaks in the eastern regions of Himalaya to the south and the young Norjing Gang Sang spiritual snow mountain range to the west across the turquise colored waving waters of Yamdrok lake, descending from the pass down close to the lake and driving passing the local nomadic and farming villages as far as to the western edge of Yamdrok lake where we have our lunch break at Nagar Tse, after lunch continue our scenic driving to Karo la pass ( 5050metres ) where we have our first high altitude adventure experience of Norjing Gang Sang glacier peak and visiting the local nomads with the Yaks, we have our arrival in Gyangtse late afternoon , check in hotel in Gyangtse, Jian Zang or similar ( 3850metres )

Day 06 : Gyangtse sightseeing - Shigatse 90kms / 2hrs

After breafkast, we visit the local historical and the cultural centers, The Palkhor Chode monastery including the Kumbum stupa ( the only survival with such distinctive structure and the thousands of art works ) and a climb to the ancient local Gyangtse fort is worthy choice by being in Gyangtse, at noon we drive through Nying Chu valley, passing local farming Tibetan villages with stops at their farm-lands and as well as stops at a few local villages with visits to a few of the local families, arriving in Shigatse afternoon, check in the hotel, same day afternoon touring the Tashi Lunpo monastery and the local tradtional market, hotel stay at Gang Gyen or similar

Day 07 : Shigatse - Sakya monastery - Shekar - Tashi Zong Village 320kms / 6hrs

Leaving Shigatse town, Drive continue west on the friendship high way to Sakya, visit Sakya monastery ( The main seat of Sakya pa sect of Tibetan Buddhism ) a monastery which was once became the political center of majority parts of Tibetan territory and its history dates back to the11th century contemporary to the second diffusion of Tibetan Buddhism in Tibet ), It has now still the largest library for ancient Buddhist scriptures although thousands of precious scriptures were destroyed during cultural revolution, after the visit we take our lunch there and late after noon drive to Shekar and then on to Tashi Zong village, over night at a local farmer`s guest house

Day 08 : Tashi Zong village - Rombuk - Everest base camp 60kms / 1 1/2hrs

We have a basic breakfast at the guest served by the family and then we drive to Rombuk, where we make a short stop and then you could start your hike from Rombuk up to Za Rumbuk where we have the locals running camp guest houses, check in the guest house

Day 09 : Everest / Nyalam 220kms / 7hrs

Spend a beautiful morning in Rombuk and Everest base camp, enjoying the sun-rising, late morning driving to Old Tingri where we have our lunch break, taking a walk around the village after lunch is interesting, late afternoon drive to Nyalam. ( 3700m )

Day 10 : Nyalam / Zhangmu Border / cross border

Driving down to border town ( Zhangmu ), clearing the immigration formalities and then cross border ;

End of the trip ;

Love

Simon and Saartje

Trip to the south

2009-11-20T04:37:00.000-08:00

Our first experience with Chinese trains. You can choose hard/soft seat of hard/soft sleeper. We took the train around midnight and would arrive at 6o'clock in the morning so we wouldn't have to pay for a night in a hotel. We tought we would be smart and safe money but eventually the first thing we did when we arrived in the morning was searching a hotel and sleep for another 4 hours :) . We took the hard sleepers, like we would do the rest of our journey. You can see it in the pictures, we sleep in an open dorm with six beds in one litlle place. For those six hours it was okay, we slept 5 hours because they woke us up at 5 o'clock, tapping our but the whole time to wake up. The trains are less comfortable and less clean then in Russia but they can be filled with much more people.

So after a good nap at a descend hotel, weird but true there are no hostels in Datong, we met Catrina and Daniel again. We met them in Beijing and they were gonna do almost the same trip like us so why not spend some time together?
So we waited for a bus who would bring us to the ancient Yunan Caves. It was suppose to leave in 5 minutes but left after 45 minutes when it was fully crowded and it dropped us off in the middle of the road. We were surprised, where were we? Surrounded by ten screaming motorcycling riders, we eventually gave in and payed them 5 yuan to bring us to the caves. And it was amazing. Even if all the touristic things around it irritated me so much, it was still worth it going there.

The next morning we met a taxidriver who wanted to bring us to the hanging monastery and a big ancient Pagoda. I can say that the Hanging monastery was nice to see but really disappointing if you pay for it to go up. You can see the monastery outside the gates and so it's really stupid to pay to go up and see nothing but the ticket office :/ But we don't have to moan because we could sneak in with the studentcards from Daniel and Catrina (many thanks by the way!). The same for the Pagoda, you can see it from the outside not worth to pay for it.
So we managed to get back before 4 O'clock and we hurried to change our trainticket so that we could arrive in Taiyuan before midnight. There was nothing more to see in the industrial city of Datong.

We arranged a sleeping place with Nancy, a couchsurfer from Taiyuan. So it was really relaxed to know that we already had a sleepingplace. Nancy was very nice but it was a bit a strange meeting an things didn't quit worked out. And the only thing we wanted to see was a museum, that was nice but not that we had to stop only for that. If you know what I mean. So we wanted to leave after 1 day but it started to snow, all lovely in the beginning. But after a couple of hours it was a lot. More then 0,5 m fell and it was total chaos in the city. We wanted to take the train but after 2,5hours waiting we knew he wasn't coming. So we booked a hotel, slept a good night and had a new idea the next morning: a bus! But stupid as we are, if there is a snowstorm, busses don't leave either :) So the only option : go back to the trainstation and wait. We were lucky, only 30 minutes later a train took us to our next stop : Pingyao.

The train we took was less comfortable :) We had hard seats that we had to share with 3 women and their babies. I'm so fond of little creatures, but these little ones in China don't have diapers on and it is so grose when they pee everywhere :/ Simon had his rainpants on, so he could sit in the peearea :) The wagon was filthy with spit and trash so we were happy it only lasted an hour.
Pingyao is a really old little village. Nice to wander arround for a couple of days. It was snowing here too, a lot of it. So when we wanted to take the train to Xi'an in the middle of the night, a couple of trains were canceled and delayed. The people we met in the hostel had to take a train with standingtickets for 10 hours (because there were so many people)! We were lucky, our train was delayed for only 30 minutes and we still had our sleepingplaces. But it was scary because some people said that there was another snowstorm coming and if we didn't leave on the next train we would be stuck for at least 4days!

When we arrived in Xi'an we went to an hostel, went for food and jumped on a bus to see the great terracotta warriors. I didn't had high expectations, about none of the touristic places, but it was great. We took a guide for the first time during our trip and it was worth it. She gave a lot of info, sometimes a bit like a robot, but Simon asked so many questions that we had the feeling that it is better to take a guide because otherwise you see some statues without the meaning. It was also good we went very late and the troops of tourists were already gone.
In the evening we met Sam and Amy again, our companions through Mongolia. It felt good to see them again. It was like seeing friends again after a while.

Next day we spent wondering around in the city, swabbing some books and try to stay warm. We met with Catrina and Daniel again and took the train to the south, to Guilin. 27 hours on the train, I can assure you, it's a lot! it was enough, espessially for Simon who became sicker by the hour.

Guilin is beautiful, I mean the nature. The city is one touristic place, but the suroundings are nice. Simon spent 3 days in bed while I arranged our visa-extension. Luckily he was better after a few days and we good go to the 'countryside'. Especially Yangshuo were we spent our time hiking and biking. A really relaxing time.

One week later we took the train to Chengdu, we stayed here one week relaxing, searching people to join us to Tibet ( who we almost found :) and tomorrow we leave for a nature park in the north for hiking.

Time for bed, good night,
big kiss

Saartje

haircuts in Beijing!

2009-11-20T04:17:00.000-08:00

New haircut

Pics China(Datong, Taiyuan, Pinyao, Xi'An,Guilin)

2009-11-20T04:12:00.000-08:00

Pics China(Datong, Taiyuan, Pinyao, Xi'An,Guilin)

pics Beijing

2009-11-12T02:34:00.000-08:00

Beijing

Beijing (30/11 - 7/11)

2009-11-07T05:27:00.000-08:00

Good evening everybody,

Just back from the big Chinese wall. Very nice, very smoggy, not a great view, but nevertheless worthwhile. Actually we would have gone yesterday but three couchsurfers let us down by not showing up at the meeting point. So we couldn't pay the driver. But yesterday evening I asked spontanious some Belgians in the street if the would like to join us for today and Hannes from Deinze has done so. Nice guy.... So we had a smooth ride in a small car to the wall where we did a walk for ten kilometers, after which the driver brought us back in the very smoggy Beijing center.

Suddenly I loose all my inspiration to write so I'll keep it short.

We were hosted by Rob, Dutch guy who lives here to study Chinese. We were lucky to sleep in his beautifull Hutong in a private room in a king size bed. We could use two of his bikes which made our Beijing experience much more nice. We felt free and home.

So the first thing we did was fix our camera which worked out very well. We payed 28 euro and got back a working camera!!!

On halloween I went to the big Yen halloween party in the art district. Very expensive, but very nice. I just wanted to dance so badly, so I left Saartje who was very tired at the hostel and took a taxi to the party. 80 percent of the people was dressed in the weirdest figures, which made the party very funny. I could experience some of the 'best' techno dj's of Beijing, who pleased me very much.
That night it started snowing for a full day. 16 million ton of snow covered Beijing and made it freezing cold.

This week we visited the park with the remains of the old Ming city wall, the temple of heaven, the Tian'anmen square, the forbidden city, the forest parc, the art district 798, the Jingshan park, the Olympic district and the museum of technology.

Many more to see....

Our impression of the Chinese people is that they are very disiplinated, often very kind and helpfull and less filthy as we expected. But still when they ruckle we can't get use to it.

Oke, we have to go catch our train to Datong.

cheers

China!!!

2009-11-04T03:56:00.000-08:00

We are safely arrived in China after taking the train to the border, a taxi over the border and a mini bus which took us to Beijing.
The driver promissed us to leave from Erlian, the border town, at twelve, and we would arrive at seven in the evening. But as he has mongolian blood, and five other Mongols joined us, the bus left at one thirty and arrived at one in the morning. Luckely he brought us to a nice hotel.
This morning I went surching money in a cashmachine and realised we are in Azia! The smell, the air, the collors and the people! Different and appealing. Bicycles everywhere in every shape, with all kinds of shops on it, old, new, with or without electric motor. Hairdressers cutting peoples hair on the street, selling roasted castanjes, chicken, breads, dumplings, and many more special things which made me very curious. I love it here. Ginkgo trees all around,
I met two English speaking Chinese persons when I was asking around to find the bank, who helped me a lot.

After paying we had to find out where we were between the 15 miljon people living here. We called our CS host, Catrina, who said we had to take the metro. We first had to take the bus for 1 yuan each, instructed by a helpfull men, afterwhich we found a metro station. Uneleavable fancy, and very clear. The stopes are spoken in English and so are the signes too.

We are now sleeping for one night in the house, ancient monastery with foundations dating from 900 AC, of two kind Swiss girls who are studying Chinese. Tomorrow we will sleep in a youth hostel. But probably we wount sleep a lot as an other couch surfer will take us to a comedy show, afterwhich we go to a preparty, than a halloween party and finally an afterparty. Sunday we wil be sleeping very good, hopefully.

Sleep tight

kiss

simon

p.s : are blogspot is blocked here in china, so we will not be able to write so much.

tour through Mongolia

2009-10-27T00:53:00.000-07:00

part 1 tour through mongolia

part 2 tour through mongolia

30 day tour

2009-10-25T03:11:00.001-07:00

Hello,

where to start? First we met Amy and Sam, a couple from London, on our last day of Ulaan Bator. We waited for 7days and I explained Simon that we had to make a decision, if we didn't find people to join our tour we had to do it on our own and take the bus to the north. Almost ready to call our friend Ugna to cancel our trip when I saw two people looking at our message, which we hang everywhere in the city. It was like God send them, they were interested to do a tour with us,hallelujah!

So the next day we left Ulaan Bator with Ugna, our guide, Amy, Sam and Tsaja, our driver, in a russian van.

After a couple of hours driving the tarmac ended and our trip on the piste begins. Only from Ulaan Bator to some other city there is tarmac, but most roads in Mongolia are very bumpy sandroads. You definitely need a good jeep or van to defy these roads, where 50-60km/h is the maximum. So the trip of 5000km we did, took a long time because of the bumps and the holes.

During the sovjet time Boudhism was forbidden and a lot of monks where killed. A lot of monasteries were destroyed and rebuild after 1990. Also the monastery in the north: Amarbayasgalant monastery. We arrived and it looked like a big playground for the young monks. Everywhere kids running around these big ruinous buildings. Most of these parts are the only monasteries which were not destroyed and look very old and need a restoration. The inside is always impressive but if you've seen one, you saw all. Only the last monastery, in the old capital during Chingis Khaan-time, Erdene Dzuu monastery was more impressive. The city around the old building is ugly and besides this attraction there is nothing to see in the area what was used to be the biggest city of Mongolia.

Our trip leaded us from Ulaan Batar to the north, the west and eventually the south.
In the north we went to the big Kovsgollake, an huge pure lake that is blue like we never seen. Our guide bought a piece of land in the touristic little village near the lake and arranged a cheap horse riding tour for 3 days. It was a nice experience but Simon and Amy didn't like it so much. I really find it sad that that's the only horse riding we did. For me(saartje), coming to Mongolia was all about riding on a horse with the wind in the back over these beautiful landscapes. But like a lot of people, it is an utopia and we changed horses for a van.

The roads brought us through amazing valleys with rivers who curls like snakes over this dry sandy land, the mountains which come and go and give us the feeling to jump out of the car and admire this nature for forever. The animals, still free in their huge habitat, are equally surprised to see us as we them. Everytime we see a bird or a fox, everyone is shouting and pointing. One time we even chased a fox, poor animal. Amazing, never saw so many foxes, gazelles, eagles, marmots, hamsters, falcons, deers, camels, horses, wild camels,... It stays exciting even if it is the 10th gazelle you see. Just to see them running or to see the eagles flying next to our van, fantastic! One day, a man came to us and asked if we were interested to see wild camels ans bears. Amazed at his proposal we nodded and he took us on a day driving to the dessert in search of wild camels and the Gobibear. These animals are almost extincted and live now in a strictly protected area in the south. Organizations are now trying to set up breeding programs so the animals return back, like it used to be. We felt so privileged to see the wild camels and the shepherd let us riding one of his 'normal' camels, a funny experience but another cameltour was not necessary because we found that the stick through the nose of the animals are a bit cruel. The bears we eventually didn't see but it was nice to see how their breeding programs work. It was really nice to see that they care about the animals instead of shooting them all. In 15 years time all the animals reduced with 50% because the mongolians have a big culture of hunting, no matter what animal. So these programs show us the other side, luckily.

The west of Mongolia was for me the most beautiful. We went to our guide's house and he showed us around in the area for a couple of days. Man man man, never seen nature as beautiful as here, so intact, can't even describe maybe pictures tell more. We saw rockcarvings, open field, golden mountains, the delivery room in a little hospital, traditional instruments, traditional dresses, ...

Most of the time we camped ( mongolia is one big camping area), stayed in shepherds houses or payed for a little room in small villages. We liked staying in the traditional gers, so we had contact with local people who let you see another mongolia. Languagebarriers are tough, even with a guide, and that makes that we didn't learn as much as we could have. They teached us Mongolian cardgames,the customs in a ger, play games with goats anklebones, break apart a ger, .... we really got to see their traditional life and that was what we wanted.

I have to say it: Mongolia has the worst food in the world. We met an American who told us and we didn't believe him, but after almost 2 months now I can say it. In the countryside they don't have a lot of vegetables and they really have a meatculture here. So I give you an impression what we'd eaten here:

- fried little bread
- milk tea > goat milk with water, a little bit of herbs and salt
- mutton with tons of fat on it (mutton with rice or mutton with noodles)
- buuz (big raviolli with only mutton and fat)
- kuushuur (fried buuz)
- airag (fermented horse milk that becomes a sort of beer) you can also make vodka from it. We drank also camelairag.
- aron ( different kinds of really old hard cheese, like rocks)

If you eat in a ger or cantine, these are the options, but we also had our own food and tried to make some variations. But I have to say we ate a lot of candy, chocolate and other sugary things. Eventually we get used to the different tastes but we were dreaming the hole time of good food: western food. So the first thing we did when we came back to Ulaan Bator was: pizza! :)

The south ( the Gobidessert) was amazing to see. A small part of it are sanddunes, big mountains of gold sand where you can climb on (if you have good physics) and slide off. The view was stunning and we are all glad we did 5000km to eventually see these mountains.

We had a bitter pill to swallow in the end. The relationship with our guide was not as easy as we thought in the beginning. We had some discussions during our trip and then eventually the bomb exploded and we had a big fight. Luckily it was in the end and he dropped us in a little city 400km from the capital. So we got out of the van and just went our own way and we were all relieved. We are so lucky we met Sam and Amy, we had the same ideas and it clicked. We saw 70% of Mongolia, its beautiful landscapes, the local people and their old traditions. I'm glad I did it, but I would not do it again :) Mongolia is really hard to travel in, even for local people. Transport is really bad, not even mentioning the roads, the weather changes really fast and the distance between villages is like crossing the size of Belgium over and over again. So next time I would do one part and explore that rather then try to see hole Mongolia. That is also what I recommend other travelers.

So today we bought our train tickets to the border with China, we leave tomorrow. So, another adventure is waiting for us...

write you in china,
big kiss

NB The version of our companions you can read on http://samamy.travellerspoint.com/

Mongolia: Day 12 of our tour

2009-10-10T00:36:00.000-07:00

Hidiho,

We are now in Khovsk in the west.
We had already a lot of time on the bumpy roads, three days horseriding, visit to a monastery, two vulcano's, great lakes, beautiful mountains, foxes, birds, gers...horses, goats, sheeps, camels,...

Wel, a lot to tell but now we go to a mongolian circus....

In UB we will write our full story,

love

simon and Saartje

30 day trip

2009-09-27T19:17:00.001-07:00

haidie,

just to let you know that we are leaving for a 30day trip around mongolia! yeah, we found some good people, a couple from London.

so you'll here from us in 30 days.

ciao!

Pics Mongoles, one week with a Mongolian family

2009-09-24T00:53:00.001-07:00

Mongoles

7 days living with Mongolian family

2009-09-22T21:12:00.000-07:00

Goooood afternoon,

We just had our extension of our visa until 1 November and managed to apply for our Chinese visum. With a fake plane ticket and a reservation on hostelworld.com is it very easy.

Yesterday we came back from our first real encounter with the real Mongolian life.
In the hostel where we stayed over I asked where we could learn horse riding for 10 days and he sended us to his parents in law. They live somewhere in between Ulan Bataar and the ancient city Kara Korim, 4 hours by bus from UB.

Our hostelowner Gan told the busdriver to stop somewhere specific and over there we had to walk straight to the south. Once arrived there was standing a tourist in the middle of nowhere called Lucas. A nice guy who could tell us Mongolians are also very eager to get dollars and dare even to leave you in the freezing cold if you don't pay some imaginary price to get a ride. Anyway, he was hitch-hiking through Mongolia.

We were heavy lauded with vegetables, vodka, chocolate, bread,... walking six kilometer on a field with scattered bones, earth and grass, with burning sun is not really a pleasure. Gan told us there was a jeep looking for us, but we didn't see one. Finally we arrived at two gers with a family who were busy with making a filth cover for one ger. I called Gan with my Mongolian number and let him talk to them. He arranged they would bring us to our hosts. So they put our luggage and the two of us, plus driver on one motorcycle for a ride of ten minutes for the price of 5000 T.

Once arrived we were welcomed by the family and the parents in law greeted us with on sniff(like a horse kiss) on each cheek. We gave a bottle of vodka, as prescribed and some chocolate.
We installed our tent next to the ger and wandered around.
It was a amazing place! Beautiful hills, dessert, big fields, a river, horses(auto), cheeps(hun)and goats(yama).
We got to know the Mongolian food, and it is really bad. The horse milk they manage to screw up totally by letting it fermenting and the goat milk they dilute with boiled water and some salt and herbs. It is drinkable, but the old couple was very unhygienic and as a consequence we were very soon a bit upset in the stomach. They ate only rice with a potatoes mixed with cheep, or self made noodles with potatoes/carrots with cheep. They just boil all the stuff with some salt and that's it. Very greasy and very salty. If its not finished, they serve it the next day as breakfast with sand(because the sand flies in the ger) and loads off flyshit. After four days we didn't accept anything but boiled water from them because I had diarrhea and Saartje was all the time nauseous. We could use our vegetables and all the other stuff we luckily brought.

Next to that we had also great experiences off course. We learned horse riding a bit(not as much as we had hoped, but anyway). We crossed the fields with it, we herded cheeps, goats and horses and even climbed a rocky mountain with it(super irresponsible0, but we survived, although with fright.
We learned how they milk horses and helped, we learned how they milk goats and helped, we learned with what they make fire and helped, we learned were they got water and helped, we learned how they slaughter goats and cheeps and helped and we learned how they manage to live with all the stuff the animals and nature gives them. It is amazing, I have the greatest respect for it and I must admit I can't do it, nor stand the simplicity of there life, which is on the other hand very complex of course. Off course maybe if I could speak there language it would be more easy and I could have some intellectual pleasure to understand more and learn more and have some chit chat.

On the mountain we had the pleasure to see the game between the sparrows, the crows, the falcon, the eagles and the many vultures. It was fascinating and downhill there was a dead cow which they were eating.

We witnessed and perished the strength of the Mongolian wind which can change the climate so fast and bring a sandstorm, followed with snow and freezing temperatures coming from 30 degrees Celsius by day. So it took us by surprise at night our tent collapsed and we had to rush out holding everything we could hold, throwing it into the ger. Everything covered with sand: teeth, eyes, nose,....we were frightened and our hosts were laughing. I only lost my sunglasses and one leg protector for horse riding.

The beautiful sky colors you can see a bit on the pictures, the night sky is incredible and above all we saw some miracle. The sun had set, many stars were at the sky and suddenly there was a bright white cloud. But soon we saw it was concentric moving and widening, more direction the west until it covered half of the sky and became so transparent it was not more visible. It was astonishing. I wrote a mail to the KMI in the hope they can explain what we saw.

It's a pity it had to end with a bad feeling off being looked at as a dollar sign, as they tried to sell a dress to Saartje in a way it was not proper and they were asking for money on a way like we had bothered them a whole week, while we had the feeling we had helped them a lot and were willing them to pay them anyway. So we were quiet angry when we left, but it ceased the further we drove from them.

For putting us back into balance we went eating vegetarian in Ulan Bataar after we visited the cinema for enjoying 'District 9' in English.

So far our adventure,

now we are arranging our tour for about 30 days through Mongolia.

Keep in touch

love

Simon and Saartje

Oh yeah, Buddhist monks play here shoot-them-ups. ;)

our hike at lake baikal on Map

2009-09-13T08:21:00.000-07:00

Klik Here

Mogolia - Ulan Bataar

2009-09-13T06:56:00.000-07:00

Hideliho

First I would like to finish Russia.
Looking back it was a great country, which has a lot to offer. Beautifull nature, architecture, culture, etnic groups, every kind of surrounding,...everything...exept a general feeling to be welcome. If I compare my experience of Russia with the first 30min of Mongolia, then I note that I have seen more smiles then in a whole month of Russia. People say spontanious 'hallo', they make you relax.....big difference.
Anyway, Russia is a country of fansy cars, drunken people, vodka, very good trains, big diference between people(etnic, social, ...), ....well I should stop because If think generally, I can only think of bad things. My experience with the peope we met was different. Once the people know you, or you you find a way in, to communicate with them, then they can be very generous and friendly. The last days we took the train from Irkutsk to Ulan Ude (cost 450R), a trip with a very nice vieuw on lake Baikal. We stayed one day in a clean, hospitable, cousy hostel (Etnic Baikal Hostel), visited the center of buddhism in Siberia, a monastery(nothing compared with the first monastery we saw in Ulan Bataar) and we visited also the etnografic museum, walked little bit around and had funny evenings in the hostel.
Finaly we said goodbuy to Russia although we could stay there some more years to see and experience...but we changed it for better I think. So we took the bus for 9 houres, included 1,5 houres borders cheques, to Ulan Bataar (cost 950R).

It is not the the most beautiflull city at all, but as I said, more smiles, many shopes and ho(s)tels, and very much cheaper, exept gasoline!!!!
Now we stay over at Ayuno's Hostel, six dollar a night, a very nice host who helpes us a great deal, but not very clean, nor confortable.
We visited many shopes to find a new jacket for Saartje, who lost here's. So we walked a lot, even on the huges black market, to finaly buy it in the first shop we actually entered.
We visited a beautifull monastery with a huge statue of a buddha inside and we visited the national museum of history, which was very good, even better than Hermitage in Russia, in terms of presentation and tourist orientation.

Oke, sorry to be so very dry, I am not ver inspired, but I write to say, we probably leave tomorrow, or the day after(after we arrange our visum for China), to a family on the countryside, direction the anscient capital 'Kara Koram', to learn horse riding for ten days. then we come back and arrange our visa extension for Mongolia before we leave to north west to do a horse trekking around the biggest lake of Mongolia, in the area where the rendeer tribes live.

So, love you all

kisses

simon,
yeah, we bought sunglasses ;)

pics St-Petersburg, Moscou, Train and Baikal

2009-09-08T05:34:00.000-07:00

Last day St Petersburg

Moscou

T rain Moscou - Irkutsk

Irkutsk

Ikutsk street art

Hiking Petrova and Alcon (Baikal)

Arived in Irkutsk

2009-08-31T17:59:00.000-07:00

Hidelihow!

Here we are again in Irkutsk. So, we have a lot to tell. Lets start!

We arrived last week in the morning at 3.30 Am at Irkutsk after 80 houres train! It was a nice period to read, to sleep and to enjoy the view. The weather wasn't that great because it was rainy al the time, except the last day. So it wasn't pictureweather :) The 4 days on the train were chilled. We slept in the less expensive dorm were 54 people sleep in the same wagon. We thought it would be a lot of noise, but it was so quiet. We were lucky because next to us there was a russian young couple who could speak a little bit of english. We talked, laught, played card games and she taught Simon about the food in Russia that is not always trustworthy. A lot of food is expired so we have to look at the date all the time when we buy something. The couple was so worried about us and they gave us like tablets for not getting sick when we eat bad food and she gave us also a little bottle of arnika for the throat. They are fantastic!

The trainride was a good experience but just the arrivaltime was crappy. We got out of the train in the midle of the night and we didn't slept anything that day. We searched a place to sleep, our host of couchsurfing didn't had time for us, and took of the next day to go to the famous Baikallake. In the hostel we met a couple from Israel and Bosnie who were amazing and give us a lot of information about good places around the baikallake. Thanks Vanja and Nir!

Thuesday we had a bit of a trouble to find the right bus that did go to the baikal. We had like 20 minutes left to find the bus when someone told us that we were in the wrong place :( So a girl just pushed us in a taxi, payed for us and the taxidriver found the right bus just 2 minutes before it left. the most exciting 20 minutes in a hole time :)

So we stopped in Petrova, a litlle town near the lake. We started walking but the map whe got was so bad that we didn't knew where to go. We were so releaved when a car stopped and took us like in the good direction. Eventually he took us to a 'farm' ( there wasn't anything yet) and there we met Jora. He is a guy from Oezbekistan that saved some money and just bought a piece of land in the midle of pluto :) So he lives now in a container that once was a 24 hour shop :) untill his wooden house is finished, that takes normally 1 month. That night was just amazing, Jora let us ride his horse ( so great! for simont the first time without a saddle :)we could sleep at his place, but we slept like a couple of hours because of the noise of mice and because of to many tea ;)

The next day we walked like 15km I think, with beautiful sights and a dangerous tiring descent of a big hill. And it was so freezing cold! We are so lucky that we have good sleepingbags, a really freezing northwind never experienced. Eventually we arrived in a bay where some people were making a fire. We stopped by just to ask where we were but ended with glasses of vodka in our hands and a bunch of people who were trying to explain things in russian :) In the morning they were still or maybe again drunk. So they 'married' us at the baikal and they said we had to do a lot of wishes :)

Again we started walking, a bit stiffer then the previous days, and we were just stunned about the beauty of the lake. In the evening we walked to a bay where there were two houses and in one of them there was a fisher living and simon asked if he could buy 2 Umulfish, special from the baikal. He cooked them and simon said it was just an amazing tast. A sweet waterlake, but a really salty fish.

The 4th day we searched for the main road where we tried to hitch hike to the big island Olhkon. We stopped a litlle bus, we paid some 300 roebels and in the bus we met Jurek from Tjech Republic. He is so funny and we stayed with him the hole evening when we were trying to find a sleeping place and eat some sibberian stuff in a little cafe where they were not used to have a lot of tourists I think because the service was crap :) On the boat to the island we also met friends from Rita, our host in St-Petersburg. They were just in the last day of their 6 months travelling through Asia. But I think they were to tired to tell a lot about their journey.

the next morning we got up with beautiful weather, a blue sky. So we hitch hiked to the north of the island, cape Hoboi. The first 2 rides were great but then we met a guy who was searching tourists to drive them to the north for money. The first time we met him we explained we didn't want to pay and that we wanted to walk and hitch hike. So we walked and then he stopped again and was like saying "sit, sit, all oke" and simon said that we didn't had money. He drove us, and 2 other tourists, to some places and I felt the hole time that it wasn't right. So then he stopped at the northen point and he shouted ' money money'. It really pissed me off, he was a rude guy and eventually we gave him like 120 roebels ( like 3 euro) witch isn't much, but he was just a mean guy that tricked tourists. But the cape was beautiful, very nice and very very windy.
the rest of the day we just walked back and we got a ride back to town from a russian and his mother. They asked like 1000 roebels to drive us to Irkutsk, what is way to much we thought, so we got of at Kuzhir and thanked them for the bumpy ride :)
That evening we searched also Jurek again to say goodbye and then we saw the french couple who we met in Moscou. What a coincidence!
We put our tent near the town and got up very early to hitch hike back to Irkutsk with a stop in Petrova because a left my pocket knife in Jura's place. The last ride we got from Eugene who worked as a placeman for windows ( I don't know how you call them) and he drove us to the centre of Irkutsk. We found the same place where we could sleep in a good appartement, again our contact in Irkutsk didn't had time what frustrated us.

So we still live and we are now in a appartement from someone we don't know :) We were just on our way to another hostel, because its cheaper, and on the tram a american came to us and asked if we were frenchman ( he had a bet with his friend) and he had a telephonenumber of a friend that maybe could host us. So here we are, skyping and emailing in someones house we just met for 2 minutes. How crazy the world can be.

The next plan : tomorrow we'll take the train to Ulan ude and there we will take a bus to Ulaan Bator, the capital of Mongolia. Because it seems that taking the bus is less expensive and takes less time than the train. We will see :)

see you in Mongolia!

Pics St-Petersburg

2009-08-27T16:39:00.000-07:00

St-petersburg

Hermitage

Rita one of our hosts in St-Petersburg

Moscow

2009-08-27T15:50:00.000-07:00

Hidelyhow,

Goodnight everyone, in eleven houres we will take the train to Irkutsk near the beautifull Baikal lake, but first I sleep some houres before visiting the Kremlin.

First I tell somethings about our experience in Moscow.
We took the night train from St-Petersburg to Moscow, but we had only sittingplaces. So we were little broken after 8 houres sitting. Little irritaded and tired we entered one big trainstation of Moscow. Many people, big hall with a big statue of Lenin. We searched the day before the adress of the tourist information center, so we could get some information. We first left our luggage in the luggage room and tried to find the tourist info center. But we had bad luck, Moscow has not so many pulic street maps as St-Peterburg and certainly not in English, so we start asking the people without succes. Finally we found a girl in a certain travel agency who could speak english, but se asked us 40 R to tell us where the street was we searched! We laughed friendly and went away. Finaly after toiletvisit we were a little more relaxed and found a good streetmap were Saartje found the street. We entered the metrostation and bought a card of twenty rides. We learned the Cyrillic letters so we could read the some words to find our way.
Once arrived in the street there was no sign of tourist inforation center so we asked and nobody knew were it was. But we persisted and finaly found it in the huge buildig. It was worth the energy because they gave us very good and a lot of information. after the visit we had to fill our day because we could only meet our host after his work around six o'clock. So we walked ten minutes before it started to rain and we fled into a coffee bar where we spend the afternoon reading al the information we got. It was for me an eye opener because it suddenly appeared to me that Russia is incredible beautiful and there are so many places to go, it is just a big world on its own. Now I understan few Russians(in our experience) speak English, it is just not nesessery.
That day we saw already the red square and some other crazy buildings. But as usual, we were not to impressed.
At six we met Youry, our Host, at the Metro station, Mira Prospect. We felt immediatly very confortable with him, and he is just a great and kind guy.
He made a beetrood soup for us, a traditional Russian cold soup, which tasted very good. We had a good chat. The naxe morning a couple of France arrived(Jean et Climence) also and together we visited the city. We found that they were so funny because they fell everywhere asleep.

Oke, It is getting to long, ...
We visited many places in the city together with nice Friends of Youry, like Macha and Jaana. They gave us a great time but tiring. It is a pitty taht we couldn't stay over until saturday to have a good party in Moscow to enjoy the nightlive. We had it actually, the second night but in his kichen wit champagne, bear, Letvian herb liqueur, home made vodka, it was fun, but as a result I didn't feel good at al the next morning.

After a week the bulding wich impressed me the most was the university. We realise we start to realy like Russia and like, based on our litle experience, Moscow more then St-petersburg.

Moscow is a city of the most beautifull metrostations, fancy cars, jeeps, cray drivers, alcoholics, little shops, big, huge buildings, rain, Lenin, Kremlin, many power, police, maby 15 miljon inhabitants, big roads, underground crosswalks, beatyfull parcs, gold and glory of the soviet time, and many beggars, .... I liked it, I felt home already the second day!

So we leave at 1.11 P.M. to Irkutsk for a ride of 80 houres. We bought noodles, don't worry, we won't starve. Good news is, we only payed like 10 000 R for oure tickets from St-Petersburg to Moscow plus Moscow-Irkuts( four tickets)

Love you mamie, papie, Lyssa
Love you mamie, papie, Jeroen

dikke kussen, met ons gaat het reuze goed!

Thanks to the nice people of Moscow to give us such a nice stay over

Last day St-Petersburg

2009-08-23T01:38:00.000-07:00

Hi,

We are now leaving our host Dmitry. We had yesterday a nice dinner together in his appartment.
Today we are going to the museum of political history and afterwards we'll visit the St-Isaak Cathedral. In the evening we'll eat the goodbuy dinner with Rita in a Indian restorant. At 1.30 A.M we have to take the train to Moscow. And we'll arrive there around 10 A.M. .

St-petersburg is a way to big city for us, and now we go to a much bigger city Moscow. We'll loose oure way certainly. but we have a host for the whole week, wich is very confortable.

St-petersburg, a city of 5 miljon official people and maybe 9 unofficial, a city of many beautiful houses and many ugly, buildings, of limosines and cars with flat tires, of many tourists, of beggers and alcohol, of of of

Pics Of Berlin street art an street art museum

2009-08-19T05:36:00.000-07:00

Some more pics of Berlin

Berlin street art

Berlin Street art Prison

Berlin East side Gallery

Berlin Street Art Museum

St-Petersburg

2009-08-19T04:33:00.000-07:00

Hello Hello,

With Nirvana on my head I write to you.
Sunday we arrived,from Letvia, in St-Petersburg. Two passport controls on the train made the night really short. In the morning we were surprised everyone was already awake, without knowing that we were arriving because it was already one hour later! (the time changes) But it was no probem, we managed to get off. But when we packed our stuff we found a little caterpillar . So the first thing we did after leaving our bags in the train station, was finding a nice flower for this little creature.
Sunday, the tourist office was closed so we bought a map and searched cheap hostels on the internet and tried to find them in reality wich is very difficult in this city where we can't read nothing, and where often shops and hostels are hidden behind iron doors.
We met also a nice young girl who helped us to find some cheap places. Finally we found a room for 2200 R or 50 euro. It was a pitty we haddn't found a couch that night, but we received some sms's and mails the next day! So now we slept two nights with Elena and Oleg with whom we had a little gathering in the botanic garden by night with some poth, jambes and fireshow.
Yesterday we did the bustour in St-Petersburg, but we had to force us to stay awake because we were tired of al the walking, the late night and al the impressions.
Afterwards we had a birthday of Stassy a friend af Rita two People from Hospitality club who invited us. A lot af food, nice chats and cousy. Surprisingly, they sleep on the ground, just like if we would go camping, very hard, but good for the back.
Now we go to Rita, we'll sleep tonight in here place.

Our impression is still little dark and very often very unfriendly people, who don't like to do anything for foreigners, but on the other hand ofcourse very nice and hospitable friend and a city like no other, big, impressive, full of castels, cathedrals, Churches, palaces, museums, it doesn't stop. You can spend all the money you have and even more...

Love

S&S

pics Krakow, Zakopane, Gizycko, road to Letvia

2009-08-15T07:36:00.000-07:00

from lithuania to russia

Latvia

2009-08-15T06:23:00.000-07:00

Oke, lets start with saying that the last 3 days were amazing!

We started our trip in Gizycko, Poland, by hitch hiking to Kaunas. We had a really good long ride but unfortunately he stopped on the high way just next to the big city. So there we stood, wandering if we could hitch hike on the highway or on a little drive to the big high way. We tarted our patience on the little road but after an hour we searched a bus to the station and after a while we found some other tourist who told us ther was a camping at the place where we came from. It was the most strange and uncozy camping I ever saw but I was happy to be there and finally found a place to sleep. I didn't felt at my ease in the city, a lot of drunken people and I think it was not a nice trip we did through the city: a lot of buildings were dammaged and so grey. That night we had a while without clouds so we watched the falling stars and did a lot of wishes ( simon the most because I didn't see too much)

The day after we tried to hitch hike again but the son of the campingman made us depressed when he said that we had no chanche to hitch hike, no one would take us and the gasstation was 10 to 20 km further. Well, we prooved him wrong when we had a ride out of Kaunas. We took a bus and climbed our way to a gasstation and after 5 min we were out of there.
That day was uncredible. I have to say this first: when we started hitch hiking I did a wish: I wanted a ride with a nice car and I hoped that he paid us food. 10min later, a man took us more then 100km in his fancy car and he bought us some food in a rich restaurant from his friend. Blogstein or something we ate, so good! The resto was famous for it huge tree cake witch contained 1300 eggs and was 64 kg and 2m 30 or something, he must be somewhere between the pics. Saartje fell immideatly asleep in his car and together we cruised some houres through the beautiful Lithuania. I felt very lucky. It were nice views, we saw a fox, lightning, rain and many beautifull landscapes. Everywhere there are storks and also some cranes. Nice is there are few fences on the lands, the cows are mostly hanging on a long rope, sad, but it makes the view very beautifull.
So he dropped us at Zarasai and then with another ride we ended in Daugvapils. I said to simon: «and now it would be nice to meet someone who offered us a place to sleep’. And then we met Vitalijs. He didn't really spoke english but his wife studied on the university. He was really kind and offered to come to his place. He said something like 'badja' or black Russian sauna... We nodded. Once arrived it looked very remote and poor. Inside the house we found ten children fromwitch one baby. He introduced Masha, his wife, and her mother. Her mother cared for five fosterchildren an Masha too plus her two own daughters. It was really overwelming, but very cute. She talked properly english witch comforted us. She asked if she would like to join the weekly black Russian sauna. It was great. Good sauna and a good opportunity to wash us propperly. It was funny with Vitalijs, he was really crazy. Full of energy. I had to wipe him with herbs, so hard!
Afterwards, warm inside and outside we got very nice food, and they made our bed. Pink, with a beautifull view.

The next morning I changed the diaper of the baby, we made a walk and had a very strong breakfast together with some children. It contained ground mais and wheat boiled in water and salt, afterwards they added fresh milk and berry jam, delicious.... but little too much for Saartje ;)

They brought us afterwards back to the road leaving Malta. But before we made some pics of the big family. May god bless them!

After a while we were taken by a pick up truck and brought us to the lake of Luza. There we met some very drunk Russians (50% of Letvia is Russian) witch wanted us to drink too, but we could refuse and got some pork with bread and fresh tomatoes. We could camp on there land but we were very soon bored of there shittalking, so we left for a more quiet place on the other shore of the lake. After putting up the tent, we fell asleep immediatly. We felt tired and I felt like a little bit down. Hich hiking asks a lot of people. It brings really the grills of people to you. Some very beautifull, others less. But I thank al those who were rude and all those who were kind. I thank all those who didn't stop, they made it possible the others could stop.

After a long night but a bumpy night(not very good for the back) we left and hich hiked with two Jony's in a bumping car (the trunck was one big woofer) to Rezekne. They left us at the train station. At 22.50u we'll take the train to St-Petersburg.
so see you in Russia!

the last moments of Polen

2009-08-12T01:01:00.000-07:00

Friends,

I know we email a lot now, but we have to go on internet because we have to know where we are going and I think our family won't mind if we emailed too much :)

Our trainride to the north of Polen was one without a lot of sleep but its again a beautiful experience :) Oh, I have to tell this ( I know ou mothers would approve so sorry mammie :) We took the train from Krakow to Gyzicko but had to switch trains in Torun. So, like I said, we didn't had a lot of sleep so I was still trying to close my eyes when the train stopped for like the 50th time and I looked out of the window and saw we were in Torun! So I shook Simon and screamed we had to get off. Everything went so slowly, we had to wake up, grap our bag, put our shoes on, make sure we had everything and while we strumbeld in the corridor, I heard the whisle of the controlman. I pulled at the door but it was locked and the controlman stood next to me, I felt the train moving, and I screamed 'wij moeten er hier af!' ('we have to get off' in dutch) I knew he didn't understand me but I'm pretty sure he'd understood our movements and signs. Eventually an other man opened the door and we both jumped off the train, relieved and eventually we had a really big laugh with the two bewilderd and surely suprised faces of the men. After that shock we took a litlle train, not so adventurous but with amazing beautiful views, to Gizycko.

So we are our last moments in Gizycko, the north of Polen. It wasn't really what we expected, we thought it would be a nice lake what plenty of walking pads. Instead it is one camping after the other, so it is all protected by fences and no pad around the lake. So yesterday was a really lazy day. We were so tired and did a little walk but then reallized that it wasn't going to work and we really needed a good meal to weak up. So I spent most of the day reading my book in our tent while simon searched an internetcafe. And then we met Julien on our camping, he's a frenchman who is travelling in Europe for a couple of months, all by himself. So we exchanged our experience ( the little we have untill now), I found it a really nice evening. The one thing that frustrates me is that I can't express myself in another language as I want it to be, you understand? My french is so bad that I'm more quiet then I want to be and so it frustrates me that I want to join the conversation but the words just keep stuck in my head because I can't translate them in there language. It's not only with french, here in Polen they don't speak a lot of english or other languages so most of the time we can't explain what we are thinking. But yeah, I know that that is not going to be better if we head to Russia ;)

So, I think we are going to leave Polen and try to hitch hike trough Latvia and Lithuania in the next 3 to 4 days :) It is a long way up. You see, our plans are changing rapidly, we are not going to visit these countries because we want to spend a whole month in Russia. I'm a litlle scared for that, the big Russia, just because I don't know what to expect. But I'm really eager to go. A bit of nervousness is always good, isn't it?

Oke, I wrote way too much, so I have to stop :) We go know, write you soon!

kisses

Zakopane

2009-08-09T09:11:00.000-07:00

Haidie,

the second day in this really crowdy place. So friday we went to Auswitch, not a nice experience but it was a very good guide. We were a bit suprised that you had to take a guide and walk around in group ( especcialy me, saartje, was frustrated because I don't like groups) but it was so overwhelming that is was good to walk in group. We are happy we've done it. Normally it was also with a visit to Birkenau but it was so late and already emotional that we called it a day and went back to Krakow where we took the bus to Zakopane.

Simon wrote before that it wasn't always gloomy, well, the arrive in Zakopane wasn't either. It was 22 O'clock when we arrived and we searched for 1,5 hours and seen the hole city with our backpack when we were really tired. Eventually we found a camping in the south of the city. Yesterday we did the mountain Gubalowka and there were so many people! Simon played at the high rope parcour (see the pics if you don't understnd me :)> Today we walked all across Czarny staw Gasienicowy, it is a lake in the mountains. I think we walked more then 20 km so we are exhausted. Tonight we will take the train to Godzine, we will arrive tomorrow because it is really far. We underestimated the size of Poland so we're gonna take the train instead of hitch hiking.

Hope everything in Belgium is nice too, don't worry too much about us, we have a really great time!

Ohja, Lyssa, we hebben 23 zoenen over de bergen gestuurd, een ongelofelijk gelukkige verjaardag! We vinden het erg dat we hem moeten missen, anders hadden we je wel doodgeknuffeld :)

kisses!

Day 12

2009-08-07T00:42:00.000-07:00

We had a really great time here in Krakow.
We'll tell everything later, but now we are waiting on Ania to wake up so I can pack my sleeping matrass and she can help us with the time table of the trains and busses.
We will go today to Auswitch and later on to the beautifull Zakopane, to walk a bit in the mountains.
After that we'll take the train to the north of Poland, and cross then lithuania and latvia.

She woke up,

see you later

Krakow + Pics 50 Faces project Berlin and Tachelles Berlin

2009-08-04T18:49:00.000-07:00

Hy,

we are in Krakow, and we just have so much luck! We left Wroclaw by train. It wasn't easy buying a ticket, the people kept talking in Polish while we kept on asking for English while there was a long cue behind us. So I Send Saartje to Find someone young who could help us, and so it worked out. Luckily we just ate good Chinese food for 5 euro together with cola, because the train ride was almost five hours!! The ride was ok, except for the door which kept on falling open and closing with big slams. Poland seems to be very poor. The condition of the houses is very bad, bud the feelds are very beautiful, full of flowers. Also the rivers are impressive, not walled, but just as they are, with lot of flood area.
But generally the human side gives a sad impression.

Before we left Wroclaw, we mailed a lot of people in Krakow to as if we could stay over. Only one answered in time, but he lived 30 min from the city, so we had to take another train. Once in the station we had to hurry to catch it, but we had to buy another ticket, but didn't found it, so we asked it at some English speaking young fellows. At that point I was suddenly so frank to ask if they hadn't a place where we could sleep, and they said 'yes'!!!!

So now I am writing on Ania's and Krystians laptop to you! They showed us around in the city, treated us on food and vodka in a nice bar.
They are so nice, and very good English speaking. And unbelievable hospitable!

This trip was untill now great, off course not always gloomy. Like in the Deserted hospital at night before we found oure sleeping place, we were a bit scared. And the grey atmosphere in Poland gives me an empty feeling and a disconsolate feeling.
But Ania and Krystian changed this now.

Good night

more pics

50faces project in Berlin

Tachelles in Berlin

Pics Ode to RAF, Desserted hospital, Woodstock

2009-08-04T04:21:00.000-07:00

Woodstock

Deserted Hospital Beeitz near to Berlin

ode to RAF

poland day 3

2009-08-04T03:17:00.000-07:00

Haidie,

here we are again. We are just 8 days away from home but it feels so much more.
Last time we mailed we were still in Berlin. Friday we visited Tachales, an anarchistric building with some nice art stuff ( look at the pictures).
Anna told us about deserted places and buildings nearby Berlin, so we tried to find the hospital. It was so great and really magnificent but it was almost dark and so it became very very spooky. I was really not at my ease so we searched a place to sleep and found one behind the firefighters :) apparently there are a lot of young people in the weekends who come to this place so they screamed and threw little noisy bombs. The next morning we looked at another building the gymnasium, what was very big! Nice place, we are glad we've seen it.
so we started to hitch hike to Woodstock. After a while hitch hiking in Germany I can say that they are not so willing to take us, it is rather dificult and I don't know why. It looks like they are scared of us and don't trust us. But evently we managed to reach Woodstock and it was so overhelming! So many people, it was like crazy. Cars and tents everywhere, we couldn't make a difference between the campingspace and the music arrea.
But it was a good experience, seen that, done that.
yesterday we tried to hitch hike to Krakau, picked up by Wojciech. People here drive like crazy! We visited his grandmother and tried the talk a bit in English but it was really hard. Eventually arrived in Wroclaw and slept in a little hostel. It was so nice to take a shower after all the dust from Woodstock! :)
So we met Alex, a really nice guy from Austria, he took us to the centre of the city and explained us how to get around. Now, we are planning to hitch hike to Krakau and find a place to sleep. Good luck to us and see you next time :)

Dag 5 Berlijn

2009-07-31T01:10:00.000-07:00

We hebben geluk gehad, we hebben tot nu toe kunnen overnachten bij Anna, een vriendin van Lukas.
Gisteren een heel leuke gratis tour gekregen door Berlijn, vooral toegespitst op de alternatieve scene. Heel veel street art gezien, net wat ik zocht!
Vandaag gaan we nog even rondwandelen, inkopen doen en dan vertrekken Saartje en ik naar een dorp, Beelitz, naast Berlijn om daar een verlaten ziekenhuis op te zoeken ergens in de bossen.
Daarna gaan we naar woodstock in Polen, aan de grens met Duitsland in het, dorpje Kostrzyn.

Nu ontbijten...

Dag 1 tot 3 We zijn in Berlijn!

2009-07-29T06:46:00.000-07:00

kort en krachtige omschrijving van onze liftdagen: moeizaam, of toch niet wat we anders gewoon zijn.

Maandag naar antwerpen met Wim, na een uurtje staan koekeloeren weer enkele 20 km verder gebracht. Als we tot de volgende dag konden wachten konden we wel meerijden naar Azerbijdjan met enkele trucks die een mobiele studio moesten vervoeren. maar aangezien dat niet echt op onze weg lag, hebben we toch maar besloten om verder te liften. Florine, een Roemeen, heeft ons verwelkomt in zijn truck waardoor we weer 100km verderop in Venlo aankwamen.
Het was alsof iedereen die dag in Venlo moest zijn. We hebben daar 2 uur gestaan terwijl we echt iedereen aanspraken maar geen 1 die onze kant uitmoest of ons wou meenemen. Uiteindelijk is er ook nog een hollands koppel toegekomen, die gelukkig naar het Noorden moest, maar die dus ook wel ons een lift hebben bezorgd. Een Anwerpenaar die een liefje heeft in Duitseland, heel lieve gast met een ruig uiterlijk, dat moet ook als je als portier werkt in de befaamde Lierse club de Illusionist. Super gecruist tegen 196km/u op de duitse snelweg en ons dan gedropt in een klein stadje niet ver van Dortmund. Ons tentje opgeslagen in een klein bosje, laatste boterhammen gegeten en dan wachten op de nacht.
We hebben voor de reis een belofte gemaakt aan elkaar: we gaan proberen gezond te eten. Dus de volgende dag in een klein winkeltje binnengelopen, beetje fruit en groenten gekocht en toen we net alles in onze rugzak aan het proppen waren vertelde de winkelvrouw tegen haar man wat onze reisplannen waren. Promt riep hij ons terug binnen en riep: " wat wil je nog hebben?" Kheb nog nooit in mijn leven zoveel fruit in èèn keer uit een winkel meegenomen. Wij supersupergelukkig en hij met een megaglimlach op zijn gelaat, wat kan het toch fijn zijn.
Het lachen verging ons snel als we probeerden te liften. 3 uur op hetzelfde plekje gestaan, ik kan je verzekeren dat je daar echt seniel van wordt, en dik gefrustreerd!
Toch een liftje gekregen, 20km verderop. Daar nog een 45min gestaan tot ik denk de 200ste voorbijganger riep dat we aan de verkeerde oprit stonden. grom grom grom.
Naar de juiste plek gewandeld en toen reed er net een fietser van de autosnelweg! Mark is iemand van Equador die nu enkele 100km aan het fietsen is in Duitsland en blijkbaar de de snelle wegen beetje opzoekt.
niet veel later stopt er een busje met een vriendelijke goedlachse motorrijder die helemaal niet onze kant opmoest maar ons toch wou droppen aan een tankstation. superbe! Beetje gegeten, onszelf beetje moed in gepompt en terug beginnen liften. Iemand aanspreken voor een lift lijkt toch nog altijd de beste optie. Bij Heinz heeft het toch gewerkt. Hij had gezworen nooit meer iemand mee te nemen, maar voor ons wou hij een uitzondering maken. Meer dan 200km meegezoefd in een Lexus en met zalige muziek op de achtergrond.
Voorbij Hannover op een tankstation een koppel tegengekomen en Lukas, allemaal uit Nederland. Lukas moest ook onze kant uit, efjes beetje rondgevraagd en weg waren we met zijn 3. Op een tankstation net voor Berlijn ontmoette Lukas 2 vrienden: Rianne en Erik, die ook op weg zijn al liftend naar India maar dus nog effe in Berlijn hebben gehangen. Geen zin meer om door te liften naar berlijn dus kamping opgeslaan in de bossen, gezellig vuurtje gemaakt en super lekkere soep gegeten. gezellig gezellig.
Nu uiteindelijk in Berlijn verzeilt geraakt samen met Lukas en op zoek naar een slaapplek. Hier blijven we waarschijnlijk nog wel een paar dagen en anders zoef, naar Polen. Tot de volgende!

Dankbaarheid

2009-07-26T15:08:00.000-07:00

Met oprechte dankbaarheid naar onze ouders toe, die zoveel betekenen voor ons, die zoveel gedaan hebben voor ons, onmeetbaar.
Met oprecht liefde voor onze familie, ouders, broer en zus, grootouders, tantes en nonkels, nichtjes en neven...
Met oprechte dankbaarheid en liefde voor alle mensen en wezens die we kennen.
We dragen jullie mee in ons hart,

Tot binnenkort lieve mensen

Wij vertrekken!

Afscheid

2009-07-26T04:16:00.000-07:00

Voor alle mensen die er bij waren, super bedankt, het was echt een zalige dag!
Voor alle mensen die er niet bij konden zijn, veel dikke kussen!
We houden jullie op de hoogte!

Afschiedsfeest

De laatste week

2009-07-21T16:00:00.000-07:00

Zondag was het mijn laatste werkdag. het was een aangename ronde van drukte waardoor ik tijd had om deftig afscheid te nemen. Maandag is Saartje ons visum voor Mongolië gaan halen, dus dat is dan ook weer in orde.
Onze zak pakken, vanalles in orde maken, afscheid nemen, dat is zowat wat onze tijd vult.
Gisteren heeft er mij wel een wesp me in het oog gestekt, wat het volgende als gevolg heeft.

Vandaag zijn we naar Jan gegaan in St-Katelijne Waver of zo iets, wat niet echt vlot verliep. bij het vertrek was het ongelofelijk hart aan het onweren, vervolgens is de eerste trein niet afgekomen, de volgende mochten we niet op omdat die vol zat en dan nog tien minuten moeten wachten om dan uiteindelijk de goede richting op te gaan. Uiteindelijk goed aangekomen en lekker ge BBQ'ed. Bij het teruggaan hebben we onze laatste trein gemist, waardoor we vast zaten in Antwerpen Berchem.
Maar daar heeft het geluk ons getroffen en heeft nen super sympathieke gast, Antonio die eigenlijk bijna thuis was, ons gewoon va Antwerpen naar Gent gevoerd en ziels alleen teruggereden. De goed en zotte zielen zijn de wereld gelukkig nog niet uit!!!
Nu dodo...

Street art

2009-07-17T07:49:00.001-07:00

StreetArt

Nice Art on the streets of Ghent, Antwerp and Barcelona

Afscheidsfeest

2009-07-15T15:13:00.000-07:00

nog 18 dagen

2009-07-09T07:03:00.000-07:00

Deze middag afscheid genomen van Papa en Hilde. Voelde wel een beetje raar, maar het was een goed afscheid.
Vandaar naar de tandarts geweest om nog een gevonde gaatje te vullen en een beetje tandsteen te verwijderen. Zonder verdoving, maar het bleek cariës te zijn tot aan de zenuw! Ik had het net gemerkt, ik schoot even de lucht in. Dan toch voor verdoving gegaan, waardoor ik nu met een scheve bakkes voor het scherm zit. Maar het is nen goede tandarts, wat mij betreft. Ben blij dat het nu gebeurd is en niet hoeft te gebeuren ergens in Azië.

Reeds afscheid genomen van Bram, Anna, Papa, Hilde en Stijn.

Regen

2009-07-06T04:09:00.000-07:00

Eindelijk regen zuchten de planten....bwaaa regen zucht mijn moeder die moet vertrekken met de fiets...Eindelijk afkoeling zuchten de oudjes...ooo de zon is weg zuchten de studenten in vakantie

Saartje en ik zijn mooi afgestudeerd in de tropische geneeskunde (postgraduaat)en we hebben dat fantastisch goed gevierd met een spetterend couleur café festival. Zalige optredens gehad, goed geamuseerd met de klasgenoten en met onze squeeze beee. Ik had het wel een beetje in mijn rug van de vermoeidheid. Maar na goede rust is dat overgegaan.
nu ben ik weer aan het werk bij het wit gele kruis, en het is alsof ik niet gestopt ben, werken leer je blijkbaar niet snel af. Ik geniet er wel van, neem men tijd en voel me veel meer ontspannen dan voordien bij het werken, wat dus wel heel positief is.

Net een warm en leuk weekend achter de rug met Stijn en Nico en Vera en met Saartje natuurlijk. Sité feestje, blaarmeersen, oma en opa, en een gezellig etentje met de ouders en broer zussen.

Nu naar AS adventure voor enkel snufjes te kopen.

hupla

Goedendag mooie zomer!

2009-06-22T05:32:00.001-07:00

Laatste examen

2009-06-22T05:21:00.000-07:00

Vandaag, ons grootste vak, we waren goed zenuwachtig, maar het is reuze meegevallen!
Nog eentje te gaan. Ik heb geen zin meer, maar ja, nog even doorzetten.
En tis maar om te zeggen, Bert Claes is jarig vandaag!

Mijn verjaardag

2009-06-19T04:21:00.000-07:00

Ha, het was veel te vroeg om op te staan. Eens uit mijn bed, een beetje fruit gegeten en wat herhaald. Labo examen gemaakt, wat toch leuk was en goed verlopen is.
Paar kusjes en sms'jes en dan met Saartje naar da Russische ambassade om ons visum te halen. Niet lang moeten wachten en we hebben ons visum!! Dat is dan al in orde.
Nu net gegeten, beetje opruimen en rusten, studeren voor maandag, het einde is in zicht.
Vanavond pizza eten met papa, Hilde, Carlos en Carine. Slapen.
MMMM, een dag zoals een ander.

Volksgezondheid en urgenties

2009-06-15T05:43:00.000-07:00

Net twee examens gehad. Ik zag er sterk tegen op, maar ze zijn goed meegevallen.
Woensdag de volgende drie.

Guus!

2009-06-13T15:08:00.000-07:00

Proficiat Guus, welcome to the world!!
Dikke kussen aan Winne en Bert!! Mama en Papa, niet te geloven.
Ik kom je zeker nog groeten.

Net thuis gekomen en vernomen dat je geboren bent. Leuk he. T is trouwens een mooi kaartje!

Ben net terug van een gezellig tuinfeest van Marie Jeanne, de lieve gepensioneerde secretaresse van het wit gele kruis van Sint-Amandsberg. dank je. Leuk om de collega's nog eens te zien. Ze dachten dat ik al lang weg was. Grappig!

Wel ja, ik ga nog 19 dagen werken op de dienst. Dus ik zie jullie dan.

nu slapen.

blokken

2009-06-13T07:39:00.001-07:00

Vandaag een slechte blokdag. Frustrerend. Het is ons niet duidelijk wat we moeten kennen en kunnen voor de volgende examens van maandag.
Maar ja, nu is er geen tijd meer, ik ga naar bbq van ons gepensioneerde Marie Jeanne, de voormalige secretaresse van het Wit-Gele-Kruis.

Morgen nog eens doorzetten tem dinsdag de 23ste.

Pediatrie

2009-06-11T10:49:00.000-07:00

Vandaag ons eerste examen van de marathon. Het was niet bepaald gemakkelijk, om niet te zeggen dat het moeilijk was. We, de hele klas, had het iets gemakkelijker verwacht. Toch was het wel uitdagend. Het zette aan tot denken, zonder dat er veel moest geschreven worden. Al bij al zal het voor mij en Saartje meevallen.

Na het examen ben ik nog om enkele prikjes gaan vragen. Zo heeft er mij een kung-fu arts op een super snelle manier mij gevaccineerd voor buiktyffus en Hip A. We gingen eigenlijk ook voor Japanse encefalitis gaan, maar hebben toch afgehaakt op de prijs. Bijna 200 euro!!! voor een vaccin dat 3 jaar goed blijft! We gaan het proberen te krijgen in China of Nepal, daar is het een standaard vaccin, waardoor het veel goedkoper is. De kans is ook 1/100000 per jaar dat we zouden besmet geraken. En nog veel kleiner als we goed ons muskietennet gebruiken en repellents.

Rusische ambassade

2009-06-08T03:55:00.000-07:00

'als je hier binnenstapt ben je al echt in Rusland' dat zei iemand letterlijk voor de poort van de Russische ambassade. Wie een visum wil moet voor het hek op straat staan wachten, weer of geen weer. Wij hadden geluk er was weinig volk. Af en toe komt er iemand de poort opendoen, mompelt iets en laat de volgende binnen. Binnen moet je door een metaaldetector en mag je wachten in de wachtkamer. Echt vriendelijk waren ze niet, eerder aan de norse kant. Ach, laat me zeggen dat het een iets wat 'rare' misschien wel 'nare' ervaring was. We waren vooral in spanning omdat we niet zeker waren of het zou lukken met de invitatie en of we alles juist hadden ingevuld. Maar het lijkt, na enkele norse blikken en korte bevelen dat het in orde is. We mogen ons visum halen de 17de om 10u. Tzal nog een geregel worden want we hebben ontdekt dat we dan juist examen hebben.
Ook tijdens het wachten weer wat meer informatie opgedaan van collega-wachtenden, waaronder van een vriendelijk meisje dat samen met haar vriend ongeveer dezelfde landen gaat bezoeken. Weer een interessante website over Mongolië rijker en een blog waar we met ongeduld staan op te wachten.
Marjolein en co, veel succes en plezier op jullie trip (misschien tot later ergens in Azië)!

Eelt

2009-06-07T09:26:00.000-07:00

Donderdag zijn we naar de show geweest van Wouter Deprez. Het was hilarisch! Een leuke show!
Vrijdag hebben we onze laatste les gehad met Filip Moerman, onze favoriet! De klas had enkele flessen schuimwijn meegebracht met super lekkere verse koekjes van Liesbeth en enkele zakken chips. Tijdens de pauze hebben we hem bedankt voor zijn leuke lessen en stegen de boebels rechtstreeks in ieders hoofdje, wat de les nog leuker maakte. Elkaar onderzocht op icterus, vergrote lever of milt, harttonen en longgeruis, super interessant.
Wel ja nog veel oefenen, nu nog veeeeeel studeren, want donderdag hebben we ons eerste examen van de examenmaraton. Eelt zal ik voorlopig niet krijgen tenzij het op mijn grijze massa is.

Placebo

2009-06-02T14:14:00.000-07:00

Net terug van Brussel uit het Koninklijk Circus van het spetterend optreden 'placebo'. Alleen dat ik niet zo spetterend vond. Beestige lichteffecten, zware boxen, toffe drummer, coole gitarist, charmante zanger, maar het sloeg niet echt aan. Maar ik heb me wel geamuseerd met het bewonderen van al de bewonderaars en hun enthousiasme.
De zaal is ook wel de max.
Dank je Saartje en StuBru voor deze leuke uitstap.

Vertrek

2009-05-29T23:44:00.000-07:00

Normaal gezien gaan we maandag 27 juli vertrekken. Zo heb ik nog een week om na het werken afscheid te nemen van iedereen die nog in het land is.
We zouden zaterdag 25 juli nog een feestje of eerder een brunch,BBQ geven om iedereen nog eens te zien. Maar spijtig genoeg lijkt het zo dat bijna ierdeen dan uit het land is. Dus misschien willen we het de 4e juli doen, maar dat is gelijk zo raar om dan al afscheid te nemen? We laten onze beslissing nog weten.

Het verloop van de reis zal er ongeveer zo uitzien.
Vertrek 27 juli
aankomst in Russland rond 15aug
aankomst in Mongolië rond 12 Sept
Aankomst in China rond 10 Oktober
aankomst In Nepal rond 1 November
Het kan ook zijn dat we bijna twee maand in China blijven, maar in Tibet blijven we zo kort mogelijk omdat het niet betaalbaar is.
In Nepal willen we graag enkele maanden vrijwilligerswerk doen. Als de politieke toestand niet uit de hand gelopen is natuurlijk. Anders doen we het in India.
Ik heb nu een ayurvedische cursus op het oog die 15 maart begint to 15 juni. Maar om eerlijk te zijn, ik weet niet meer zo goed waar ik tercht moet met al die ayurvedische puree. Misschien kijk ik eerst wel de kat uit de boom in India of Nepal en werken we het eerste halve jaar in een project.
In Juli zouden de ouders van Saartje komen, waar we dan India beetje mee kunnen verkennen.
Wat ik nog wil doen in India, is een pancha karma, een 10 daagse vipassana meditatie en op een of andere manier zoveel mogelijk ervaring en kennis opdoen over ayurveda.

Ons stulpje

2009-05-29T10:45:00.000-07:00

Als iemand zou geïnteresseerd zijn in on appartement, op de link kan je enkele foto's zien. Niet veel speciaals, eerder een aandenken voor later.
Klik hier

Een zonnige week

2009-05-22T23:51:00.000-07:00

Na de film van maandag is het gelukkig iets luchtiger geworden deze week.
Dinsdagavond zijn naar het theater geweest in het Paleis naar het stuk 'Altijd Prijs'.
Het is een twee mans stuk van Compagnie Cecilia, dat op zen minst een levendig stuk is. De energie schiet de hele tijd in het rond. Het heeft een zeer krachtig begin, maar naar het einde toe verliest het een beetje van zijn 'waw' effect. Maar het is toch een heel leuk en volks Gents stuk.
En woensdag zijn we naar een volkskeuken gegaan. Ik ging Saartje eens trakteren, en dacht, ik ga me het niet te duur maken. Neen, Saartje heeft zelf gekozen en per toeveal was het een gezellig cafétje(Mama Matrea 0496/279 973. Lange Nieuwstraat 13) Waar je blijkbaar lekker kan eten en als je de volksschotel neemt heb je gegeten met dessert voor 5 euro!!! Het heeft ons gesmaakt en trouwens ook de lekkere verse thee.
Vervolgens zijn we gaan wandelen aan de kaai waar het vol zat met studenten. Muziek, bier en wiet bij zonsondergang. Wij hebben het bij wandelen gehouden en zijn dan naar de Cartoons gegaan om naar de nieuwe van Pedro Almodóvar 'Los abrazos rotos' te gaan kijken. Wel, het was een mooie film.
Wij hebben toch een zalig leven he! Maar daarnaast hebben we zo goed als niets anders gedaan dan schoolgaan (1dag en een halve) en studeren(de rest van de week). En dat studeren gaat spijtig genoeg niet goed vooruit. Maar het is wel boeiend.
Swat, ik ga nog even verder studeren over malaria en dan komen we naar Gent!

Enjoy Poverty!

2009-05-18T13:47:00.000-07:00

Net zoals je naar god kan bellen schrijf ik hier mijn ongenoegen.
Enjoy Poverty! En hij heeft groot gelijk. Het is zo waar, maar wat ga je er aan doen?
Voor ijdelheid zijn we allemaal nogal vatbaar he. En voor eigenbelang nog meer.
Swat waarschijnlijk hebben jullie goden geen idee waar ik het over heb. Wel ik ben naar de bovenvermelde film geweest in Mukha Media. Een kunstwerk over uitbuiting en het product armoede. Een film die je zeker moet bekijken als je je slecht wil voelen en zeker als je je goed wil voelen. Het hangt er maar van af waar je verslaafd aan bent. Aan zeemzoetigheid of koele bitterheid met een vleugje ironie.
Wel lieve goden soms vraag ik me af of het jullie bedoeling is dat sommige mensen alles kunnen zien op de wereld wat ze willen. Als het dan geen vergissing is, vind ik het maar somber dat jullie dan niet samenwerken om er iets aan te doen. Of is het daarboven te goed? En amuseert het jullie wel? Het is natuurlijk wel een goed gespreksonderwerp voor bij de koffie. Wat is er anders nog om over te spreken?
Natuurlijk, waarom zou ik anders naar die film gaan?...

Enjoy it!

examens

2009-05-06T02:10:00.000-07:00

Ondertussen al twee examens gehad die goed verlopen zijn.
Gisteren zijn we naar Samson en Dalila geweest in de opera van Antwepen.
Het was eens de moeite, maar niet om te zeggen dat ik er graag voor zou betalen.(het was met en cultuurcheque) Maar de Opera op zich is een prachtig gebouw en een fantastische zaal.
Maandag zijn we naar de Roma geweest, een veel bouwvalliger en volksere zaal, die heel veel charme heeft. Daar speelde het stuk 'klein Johanneke besluit te sterven'. Het was echt een hilarisch en tof stuk.
Nu nog een beetje Labo lessen...

Cheers

de lente

2009-04-23T11:17:00.000-07:00

Hoi hoi, Hier in Antwerpen is het best wel fijn!
Ons appartement is zalig, maar nu de lente intreedt missen we wel onze mooie tuin in de Herlegemstraat.
Er zijn al bijna twee maanden om!De tijd vliegt. op school is het super interessant en boeiend.
Voor diegene die bezorgd zouden zijn over ons op reis, doen dan zeker geen tropische geneeskunde. Gelukkig weten we nu van wat we nu allemaal kunnen doodgaan, maar de kans dat we sterven aan iets 'tropisch' is echt wel veeeeel kleiner dan dat we hier een auto-ongeluk zouden hebben. Maar je weet nooit. Net een prachtig reisverhaal gelezen van een koppel die vijf jaar de hele wereld rondgelift hebben. Na die prachtige jaren besloot de mooie vrouw naar Afrika te gaan, waar ze ongelofelijke dingen meemaakte maar plotseling overleed aan cerebrale malaria. Liever zij dan ik. Maar het reisverhaal en haar ervaring heeft wel iets legendarisch.

Maandag hebben we drie examens gehad, die heel vlot verlopen zijn.
Vanavond hebben we een tropische fuif met onze klas. en daar moet ik nu naar toe om de eerste fuifbeesten te ontvangen.

Verhuis

2009-02-26T21:47:00.000-08:00

Het is zover, onze spullen zijn gestockeerd bij mijn grootouders en vandaag verhuizen we de spullen die we nog vier maand gaan gebruiken naar Antwerpen. Met dank aan onze papa's, mijn grootouders.

Vipassana meditatie

2009-01-30T14:26:00.000-08:00

Dit is een video die beetje uitleg geeft over de meditatie die ik dagelijks beoefen en probeer te leven. Dit is een sterke inspiratie en leidraad in mijn leven.
Ik wens iedereen deze ervaring toe.
Moge iedereen gelukkig zijn.

Voor meer video's zie http://www.youtube.com/dhammapodcasts
En bij de favoriete links staat een link naar de website.

Metta
Simon

Wear sunscreen

2009-01-30T03:21:00.000-08:00

Links onder vind je een youtube filmpje dat ons een goed gevoel geeft en waarvan we vinden dat het advies leuk is om op te volgen.

ons kuikentjes

2009-01-27T19:54:00.000-08:00

Zie ze zitten!

Ons Plan

2009-01-27T17:50:00.000-08:00

Dus wat we van plan zijn!

Nu werken we nog tot eind februari en vervolgens verlaten we Seline en ons huisje.
We verhuizen eind februari naar Antwerpen bij de zus van de vriendin van mijn nonkel.
Baloe zal vanaf dan bij mijn grootouders moeten, afgewisseld met mijn ouders en zus.

In Antwerpen studeren we voor vier maand tropische geneeskunde. We zullen daar vlakbij Antwerpen Berchem station wonen. zie het kaartje!

Eind juni verhuizen we terug naar Gent en logeren we nog een goede twee weken bij mijn vader. Begin Juli zal ik ook nog twee weken voltijds werken bij het wit gele kruis.

Eind juli vertrekken we op reis voor onbepaalde duur. Ons eindbestemming is India waar ik ayurvedische geneeskunde wil studeren. Saartje wil vrijwilligerswerk doen, maar misschien ook ayurveda studeren.

Ons bedoeling is om te liften naar Moskou, daarr vervolgens de trein te nemen naar Irkutsk. Aldaar het openbaar vervoer te nemen naar Mongolië. In Mongolië wat ronddolen op paard. Dan weer het openbaar vervoer te nemen naar China, richting Peking. Van Peking op het gemak naar Tibet waar we de grens oversteken naar Nepal en vervolgens India. Waarschijnlijk zullen we voor eind november door de Himalaya moeten zijn, anders zal het moeilijk worden vrees ik.

En dan, zien we wel. En tussenin staat het ook allemaal helemaal niet vast.
We gaan proberen zoveel mogelijk te logeren bij lokale mensen met behulp van de geweldige internetplatforms 'Hospitalityclub' en 'couchesurfing'. Zie de links in rechter kolom.